Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι. Μέσα σε αυτό το διάστημα πολλά έγιναν. Επιβεβαιώθηκε για ακόμα μια φορά στο μυαλό μου ότι, ποτέ κανείς φίλος δεν σε βοηθά, πως αγάπες, λουλούδια και λοιπές σάχλες υπάρχουν μόνο όταν κάποιος σε χρειάζεται και πως στον κόσμο κυκλοφορεί ατελείωτη τσολαρία και καμένοι άνθρωποι, σωματικά και πνευματικά.
Περίεργοι τύποι και τύπισσες που έρχονται από το πουθενά και επιστρέφουν εκεί, μέσα στο σύννεφο καπνού που τους περιβάλλει και στο οποίο νιώθουν ασφαλείς.
Μια νέα και πολύ σύντομα πρώην «φίλη» με ρώτησε κάποια στιγμή γιατί πολλές φορές γράφω μαύρα, έχοντας την εντύπωση μάλλον ότι είμαι γενικά απαισιόδοξο άτομο. Της απάντησα ότι ξερνώ τη μαυρίλα που δέχομαι καθημερινά σε ένα κείμενο, όταν το κάνω αυτό, για να μπορώ όχι μόνο να ξεσαβουριάζω από τα όσα δέχομαι καθημερινά αλλά και να βλέπουν και άλλοι άνθρωποι πως δεν είναι μόνοι. Πως και κάποιος άλλος τους καταλαβαίνει, έστω με τον τρόπο του.
Τσόλι…
Ας επανέλθουμε λοιπόν στην τσολαρία. Αυτή τη βρίσκουμε και στις καλύτερες οικογένειες, στο φιλικό μας περιβάλλον, σε ανθρώπους πλούσιους, φτωχούς, μορφωμένους, αμόρφωτους, κλπ., δεν κάνει διάκριση.
Αυτοί οι τύποι και οι τύπισσες που λέτε, είναι συνήθως άτομα χωρίς χαρακτήρα, ιδανικά, αρχές και καμένοι/ες σωματικά και πνευματικά. Είναι κάτι σαν τα παράσιτα στα δέντρα. Όταν δουν κάποιο που αντέχει, ορμάνε άξεστα και αγενέστατα επάνω του και απρόσκλητα και με θράσος, ζητούν να τραφούν από αυτό, απομυζώντας ότι το καλύτερο, μαραζώνοντας το, διότι ξέρουν ότι δεν είναι ικανά να τραφούν μόνα τους.
Κάπως έτσι είναι ο ένας τύπος τσολαρίας, γιατί υπάρχει και δεύτερος. Αυτός που έχει απομυζήσει τόσο πολύ χυμό και νομίζει ότι είναι δέντρο ο ίδιος/α γιατί απλά ως ξενιστής έπνιξε αυτόν που του έδωσε στήριγμα. Αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος γιατί απλά έχει καταφέρει να επιβιώσει και να αναρριχηθεί εκεί που δεν θα έπρεπε να είναι.
Αποτέλεσμα, να είμαστε μια χώρα τσολιών αρσενικών και θηλυκών που τρέχουν δεξιά και αριστερά και που πνίγουν καθημερινά όσους ανθρώπους προσπαθούν να βελτιώσουν εαυτόν και καταστάσεις, χαρακτήρα και πνεύμα, κοινωνία και συνάνθρωπο.
Μαύρα, ξεμαύρα αυτά που γράφω, αυτά θα αντιμετωπίσω πάλι στην επόμενη συναναστροφή μου το πιθανότερο και μάλλον κι εσείς το ίδιο, οπότε καλό είναι να κοιτάζουμε την πραγματικότητα κατάματα και να μην παραμυθιαζόμαστε μπας και ψεκάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά τα ζιζάνια και την βγάλουμε καθαρή…
Α, και το σημαντικότερο. Όλα αυτά σε πλησιάζουν με το πρόσχημα της αγάπης και της βοήθειας όσον αφορά το πρώτο είδος, είτε χρησιμοποιούν την εξουσία που έχουν καταλάβει για να βγάλουν ότι πιο βρώμικο και κομπλεξικό κρύβουν μέσα τους από την παιδική ηλικία τότε που τους είχαν όλοι για τις φάπες ή για τον π……., όσον αφορά τον δεύτερο τύπο.

Άντε Καλό Πάσχα, ακόμα και στα τσόλια.
Ένα αυγό ωμό ή βρασμένο το δικαιούνται ακόμα και αυτά!

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Φίλε Βασόλη η αλήθεια πονάει. Ασχετα με τις παπαριές τύπου - μα έπρεπε να μου το πείς, θα μπορούσα να αλλάξω, να διορθώσω μερικά - και άλλα τέτοια όμορφα, είναι πράγματα που εύκολα τα λέμε αλλά δύσκολα αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα όταν κάποιος μας την πετάει κατάμουτρα. Γενικότερα σαν λαός, είναι γνωστό ότι δεν έχουμε παιδεία, και όταν εννοώ παιδεία δεν εννοώ κατ' ανάγκη πανεπιστήμια και λοιπά. Δεν έχουμε κοινωνική παιδεία, σεβασμό, αξιοκρατία, ιστορική μνήμη. Η πλειονότητα μπορεί να ασχολείται με τον υποβιβασμό της ΑΕΚ, την Eurovision, τον κόλο της τραγουδιάρας, τον γκόμενο ή την γκόμενα του ταδε και λοιπά. Η τσολαρία είναι ένα ενδημικό είδος το οποίο ευδοκιμεί κατά κόρον στην πατρίδα μας ανεξαρήτως καιρικών φαινομένων και πολλαπλασιάζεται ταχύτατα, μέσα σε μπουζουκάδικα, πρωινάδικα, περιοδικά, κομμωτήρια, και άλλα τέτοια επιστημονικά εργαστήρια!
Κανένα φάρμακο δεν είναι γνωστό ως τώρα για την καταπολέμηση της, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε όλοι. Ευτυχώς οι καρποί της, είναι παντελώς άχρηστοι γιατί δεν είναι βρώσιμοι. Ούτε ωμοί, ούτε βρασμένοι!!!
Οσον αφορά δε στο αν ένα τσόλι, δικαιούται το αυγό του, διαφωνώ κάθετα.
Γιατί;
Γιατί την ώρα που εσύ το προσφέρεις με αγάπη και καλοσύνη, το τσόλι μπορεί να στο πετάξει στο κεφάλι.
Μπορεί να είναι της μόδας...

καλό Πάσχα, με αγάπη
Γιώργος Μ.

Βασίλης Δημητριάδης είπε...

Γιώργο θα ήθελα πολύ να διαφωνήσω μαζί σου αλλά δεν μπορώ.
Ακόμα και για το αυγό έχεις δίκιο.

Καλό Πάσχα!

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Αναζήτηση

Φόρτωση...

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις