Τώρα τελευταία δεν γράφω συχνά, προχθές έκλεισα για δεύτερη και μάλλον τελευταία φορά, αυτό το βλακώδες κοινωνικό δίκτυο που λέγεται Facebook, γιατί στα άλλα δεν έδινα και ιδιαίτερη σημασία και σήμερα 17/3/2013 αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο.
Θα αναρωτηθεί κάποιος «για ποιους;» και θα έχει απόλυτο δίκιο. Εκτός του ότι στο ιντερνέτ γίνεται χαμός από καλά αλλά και κακά κείμενα και όλοι προσπαθούν να πάρουν ένα κομμάτι από την προσοχή των άλλων, την οποία την αξίζουν άσχετα με την ποιότητα της δουλειάς τους, και την οποία πάλι δεν έχω κανένα δικαίωμα να κρίνω, έτσι κι εγώ προσπαθώ να τραβήξω για άλλη μια φορά την προσοχή του εαυτού μου και να νουθετήσω το εγώ μου μέσα από την ταπεινότητα που προέρχεται από την ανάμιξη με την πληθώρα των λογογράφων.
Γι’ αυτό, με άλλη μια λογογραφία, κάνω αυτό που άλλοι χαρακτηρίζουν ψυχοθεραπεία και εγώ ονομάζω εσωτερική συνομιλία εκτόνωσης στον υπολογιστή.
Είναι κάτι σαν εξομολόγηση ή το παραμιλητό στο δρόμο, μόνο που είναι πιο σικάτο και κουλτουριάρικο. Άλλο να γράφεις για πάρτι σου και να το λες –έχει ένα πρεστίζ- και άλλο να προχωράς μόνος στο δρόμο και να σε λένε τρελό.
Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι, για άλλη μια φορά, βαρέθηκα την ατέρμονη αιώνια και ανίκητη βλακεία. Για άλλη μία φορά ένιωσα να αδειάζω από δυνάμεις προσπαθώντας να τα βάλω με τον «άλογο» γίγαντα που επίμονα, χωρίς αίσθηση πόνου και χρόνου με πιέζει και δεν λέει να καταλάβει ότι πρέπει να εκπολιτιστεί.
Τι είναι ο εκπολιτισμός άλλωστε;
Τίποτα άλλο από μια εξευγενισμένη βλακεία, η οποία όμως δεν παύει να είναι βλακεία. Τίποτα λιγότερο από μία σικάτη εκμετάλλευση και μια διανοητική ανεπάρκεια, καλυμμένη από το πέπλο της ευγενούς αγένειας, που παριστάνει την «ντομπροσύνη».
Τι λέξη κι αυτή…
Όπως πολλές άλλες ελληνικές, που λέμε σήμερα ότι δεν υπάρχουν πια. Αλήθεια όμως υπήρχαν κάποτε ή εμείς έχουμε εξιδανικεύσει ανθρώπους και εποχές που ίσως εφηύραν αυτές τις λέξεις για να καλύψουν τη «λαμογιά» τους;
Άλλη λέξη και τούτη. Έχει καταντήσει χαριτωμένη γιατί κολλάει παντού.
«Τι κάνεις ρε λαμόγιο;» ρωτά ο ένας.
«Χα χα χα, α ρε λαμόγιο!» ανταπαντά ο άλλος και χαίρονται και οι δύο.
Περίεργο ε;
«Μπα…», θα έλεγα. Καθόλου. Εδώ το υποκοριστικό όλων των ελλήνων σπουδαγμένων και μη είναι «μαλάκας», στο ελαφρύ «λαμόγιο» θα κολλήσουμε;
Αναρωτιέμαι ώρες-ώρες, αν κάποιοι είναι μαλάκες και λαμόγια σε μόνιμη βάση ή αν κατά διαστήματα είμαστε όλοι, έστω και για λίγο.
Ποιος ξέρει, ίσως ισχύουν και τα δύο…
Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι, κανείς δεν κάνει τίποτα δωρεάν και ότι, όλος ο κόσμος όταν έχει μια δύσκολη στιγμή παραπονιέται, είτε ότι δεν έχει καμία βοήθεια, είτε ότι οι περισσότεροι γύρω του έχουν όπως λένε «της τσουτσούς τους το χαβά».
Πω, πω κάτι λέξεις!
Μας πειράζει ίσως να τις διαβάζουμε αλλά αν είναι να τις πούμε στην παρέα χαριεντιζόμαστε όλοι και όλες σαν μυξοπαρθένες που είδαν το πουλάκι του συμμαθητή τους ή πιτσιρικάδες κρυφά το βρακί της δασκάλας.
Δεν ξέρω αν είπα πολλά και αν κάποιοι είχαν το κουράγιο να φτάσουν μέχρι αυτή τη γραμμή.
Δεν ξέρω αν θεωρούν ότι όλα αυτά δεν είχαν ειρμό και συνοχή, παρόλο που αντικατοπτρίζουν την ασυνέχεια και ασυνέπεια των κοινωνιών μας παγκόσμια.
Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι, σε αυτή την ζωή ο αλτρουισμός και η αλληλοβοήθεια πληρώνονται ακριβά -σε οποιοδήποτε είδος- όταν προσφέρονται, ενώ πάντα ζητούνται δωρεάν.
Αυτό μου έδειξαν τα 45 χρόνια μου πάνω στη γη και αυτό αφορά όλες τις φυλές, τις κοινωνίες, τις κάστες, τις οργανώσεις, τα πάντα.
Και ξέρετε τι μου το επιβεβαιώνει;
Η ανάγκη ύπαρξης τους.
Όποιος καταλάβει κατάλαβε, σεμινάρια και φιλοσοφίες τέλος.
Βαρέθηκα, όπως κι εσείς…

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Dhmhtrh, den prepei pote na barethoume mono giati gyrw mas o kosmos exei to nou tou alloú. Panta briskoume kosmo pou symfwnaei me auta pou leme ki an gia pollous auta pou leme emeis einai blakies opws einai gia mas auta pou lene oi perissoteroi. Na sunxiseis na grafeis ta dika sou giati eimaste polloi pou mas aresoun. Teleiwses to kainourio sou muthistorhma? To perimenw gia na to diabasw kai isws gia na to metaferw me thn adeia sou, bebaia.
Sou euxomai ta wraiotera kai kyriws kalh diathesh gia na grapseis toso wraia.
Apo thn ispania.

Βασίλης Δημητριάδης είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Να είσαι πάντα καλά! Το έχω τελειώσει το μυθιστόρημα αλλά θέλω να κάνω μια μικρή επιμέλεια να πάρω ISBN και να το ανεβάσω.
Τις θερμότερες ευχές μου από την Ελλάδα!

Ανώνυμος είπε...

Πάντα ακούραστος και δεικτικός. Εχω όμως την εντύπωση πως εμείς οι Έλληνες, σαν λαός συννολικά έχουμε διαβρωθεί τόσο από τις 'δηθενιές΄, όσο και από το 'ξέρεις ποιός είμαι εγώ, ρε' που ακόμα και σήμερα που μας έχουν κατακερματίσει, ξεφτιλίσει διεθνώς - ξέρετε ποιός, ναι καλά μαντέψατε, ο ηλίθιος του Καιμπριτζ - δεν έχουμε πάρει χαμπάρι, το μέγεθος της καταστροφής. Απόδειξη; 2.000.000 άνεργοι να κλαψουρίζουν οι μισοί από τον καναπέ με το ουϊσκι στο χέρι - το τσίπουρο και το ούζο γίνανε και αυτά μόδα, τώρα τελευταία - και οι άλλοι μισοί από την καφετερία γεχόμενοι αγόγγυστα κάθε κωλοδάχτυλο που μας βάζουν για να εξετάσουν πόση ακόμα αντοχή έχει ο προστάτης μας. Δεν λυπάμε κανέναν τους. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Ας ελπίσουμε μόνον στην νέα γενιά, αξίζει της προσοχής μας. της οφείλουμε και πρέπει να την προστατέψουμε!!
Μοίρας Γιώργος

Βασίλης Δημητριάδης είπε...

Να ήξερες Γιώργο πόσες φορές έχω σκεφθεί αυτά που λες... Πόσο μαλάκας νιώθω όταν πασχίζω για κάποια πράγματα και βλέπω όρθια τετράποδα να κάνουν αυτά που λες περιμένοντας τη μαμά να τους σκουπίσει τον κώλο και να μας κάνουν και μαθήματα από πάνω.
Δυστυχώς όμως η μπάλα στο διάδρομο που παίζουν οι πολιτικοί δεν ξεχωρίζει κανέναν γιατί μας βλέπουν όλους σας κορίνες. Πάνε για strike και μας παίρνει ο διάολος όλους...

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις