Όταν σβήνουν οι φωνές ανάβουν οι σκέψεις.
Μέσα στο αμυδρό φως του σκοταδιού καλείσαι να μιλήσεις μαζί τους.
Να τους πεις ψιθυριστά ότι ακόμα είσαι εκεί, πως μια μέρα έμεινε άλαλη για άλλη μια φορά.
Πως πάλεψες.
Πως μόχθησες να την δεις να φεύγει.
Πως σε άφησε ήσυχη μέσα στ' αερικά της νύχτας.
Για άλλη μια φορά μόνη μ’ εσένα αγκαλιά.
Για άλλη μια φορά ξαπλωμένη στην γλυκιά ζεστασιά του μυαλού σου.
Αν ήξερες πόσο όμορφο είναι το φευγιό της μέρας κι ας νομίζεις ότι σε πνίγουν οι θηλιές των εμμονών.
Ακούς το ρολόι της καρδιάς σου μέσα στη σιγαλιά κι αναστενάζεις ξέροντας πως είσαι ακόμα εκεί.
Θέλεις να σφίξεις το χέρι που κρύβεται μέσα σου και να τραβήξεις δυνατά τον εαυτό σου που χάνεται στο φως που θέλει να έρθει.
Αυτόν που κρύβεται σχολαστικά από τους άλλους.
Αυτόν που βγαίνει μοναχά όταν μένετε μόνοι.
Τώρα είναι η ώρα που γίνεστε ένα.
Τότε που κοιτάζει ο ένας τον άλλον στα μάτια κι ας νομίζεις ότι γνωρίζεστε από τη γέννηση σας.
Εκείνες τις στιγμές τον μισείς ή τον αγαπάς.
Θέλει να σε σκοτώσει ή να σε λατρέψει.
Αποζητάτε ο ένας τον άλλον ή αποστρέφεστε την αναγκαστική συνύπαρξη σας και αναζητάτε δεύτερους και τρίτους και τέταρτους και χιλιάδες άλλους για να μην υποχρεώνεστε ο ένας στην παρέα του άλλου.
Για να μην μένετε μόνοι.
Είναι δύσκολο πράγμα να μένεις μόνη με σένα κι ας σε κουβαλάς όλη σου τη ζωή.
Είναι δύσκολο να μην θέλεις να σε γνωρίσεις, να κοιτάξεις με αγάπη και κατανόηση αυτόν που κρύβεται στις άγνωστες πτυχές σου.
Άπειρες οι λέξεις που θέλεις να του κρύψεις, μα δεν τα καταφέρνεις.
Άπειρες οι κουβέντες που σου στάζει στ’ αυτί σαν δηλητήριο για τις πράξεις σου, για τις σκέψεις σου, για τις καταχωνιασμένες επιθυμίες σου.
Δεν είναι όλα ενοχές, δεν είναι όλα τύψεις, δεν είναι όλα συμβουλές.
Είναι μια ανάγκη του να σε γνωρίσει.
Σε προστάζει ή σε παρακαλά να πας κοντά του.
Τώρα που είστε μόνοι και δεν σας βλέπει κανείς.
Ο εαυτός μας είναι σαν ένα μωρό, σαν ένα μικρό παιδί.
Αν δεν του δώσεις σημασία κλαίει.
Αν δεν τον ταΐσεις κλαίει.
Αν δεν του φερθείς με αγάπη πάλι κλαίει.
Αν δεν τον αγκαλιάσεις σου κάνει πείσματα, σε βρίζει, σου φωνάζει.
Πρέπει να τον μεγαλώσεις σωστά για να φτάσεις στο σημείο να τον χαίρεσαι, να του έχεις εμπιστοσύνη, να κάνεις παρέα μαζί του.
Πρέπει να τον ενηλικιώσεις χωρίς να τον κακομάθεις, χωρίς να τον καλομάθεις.
Να του δώσεις αγωγή, αξία, αυτοπεποίθηση.
Να του μάθεις να σου φέρεται σωστά, αφού μάθεις πρώτα να κάνεις το ίδιο.
Πόσοι κακοποιημένοι εαυτοί κρύβονται γύρω μας…
Πόσα σκοτάδια μας τρομάζουν όταν μένουμε μόνοι…
Πόσες συνειδήσεις και καρδιές δεν μπαρουτιάζουν και μόνο στην ιδέα της μοναξιάς…
Αγάπα τον πιο κοντινό πλησίον σου για να σε αγαπήσουν και οι άλλοι.
Δεν υπάρχει άλλη λύση κι αν νομίζεις ότι υπάρχει, βρες την και δωσ' την και σ’ αυτούς.
Ζήσε αυτό που είσαι.
Ζήσε μ’ αυτόν που είσαι.
Κατανόησε τον και δέξου τον, γιατί αυτός είσαι εσύ…

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις