Αυτή η μάζα που σε αγαπά, σε ενθαρρύνει, σε εξυψώνει, σε λατρεύει, σε θεοποιεί και μετά  πουλά, σε διαπομπεύει, σε λοιδορεί, σε χλευάζει, σε εξορίζει, σε εκτελεί.
Αυτή η μάζα που αλλάζει στάση κατά το δοκούν και ανάλογα με τους «αρχηγούς» που διαλέγει κάθε λίγο και λιγάκι.
Αυτή η μάζα που τόσοι την έχουν χαρακτηρίσει, πλήθος, όχλο, λαό, εξέγερση, αγανάκτηση.
Αυτή που μαζί σου πίνει καφέ και σε δέκα λεπτά σου ετοιμάζει την κρεμάλα.
Αυτή που μισεί την περηφάνια και την θεωρεί αλαζονεία, που κι έτσι να είναι δεν της πέφτει λόγος.
Αυτή που μισεί και σιχαίνεται ότι καλό υπάρχει και ότι θεωρεί καλύτερο από την ίδια.
Που θέλει να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα.
Που δεν θέλει να βγει από τα σκατά γιατί βαριέται αλλά θέλει να σε τραβήξει μέσα.
Που θέλει εναγωνίως να σε αποκαθηλώσει και να σε κάνει ίσο.
Ίσο με τι;
Μα, με τη μάζα φυσικά.
Γιατί αυτή η τεμπέλικη πρόστυχη μάζα που ζει απλά για να ζει και ζει περιμένοντας να πεθάνει δεν έχει μεγάλα όνειρα και αν έχει είναι του καναπέ ή ομαδικά, ποτέ προσωπικά και ποτέ δεν μάχεται να τα πραγματοποιήσει.
Γιατί αυτή η προστυχιά είναι ότι χειρότερο έχουμε σαν κοινωνία, σαν άνθρωποι.
Είναι ο κανιβαλισμός που δεν έχουμε βγάλει ακόμα από μέσα μας.
Είναι το λυντσάρισμα, το Κολοσσαίο που κατοικεί στο μυαλό μας.
Τα βρώμικα γονίδια του Νεάντερνταλ που έτρωγε ανθρώπινες σάρκες.
Τα ευρωπαϊκά φύλα που έψηναν ανθρώπινα σωθικά πριν μερικούς αιώνες.
Αυτή η μάζα ψάχνει πάντα για αρχηγό και μετά αναζητά τρόπο να τον φάει, να τον κομματιάσει και μετά να κάνει άλλον αρχηγό για να επαναλάβει το ίδιο.
Είναι αυτή που μισεί τον εαυτό της αλλά για να μην τον σκοτώσει στρέφεται σε φτιαχτούς εχθρούς.
Λυρισμός, όπερα και χλεύη αντανακλούν τις επιθυμίες της. Μαύρος καθρέφτης η ψυχή της.
Βρικόλακες γεμάτο το πνεύμα της. Λόγιοι και παράλογοι όλοι μαζί. Στην παρέα ηγέτες, στον αγώνα μάζα.
Αυτό το ανώνυμο πλήθος που επιζητά μετά μανίας την ανωνυμία, όπως ο εγκληματίας αποζητά το σκοτάδι για να κάνει τις βρωμιές του και σαν άλλοθι να κρατά για τον εαυτό του το πλήθος, τη μάζα, τον όχλο, το «όλοι μαζί».
Αυτό το ευγενές πλήθος είναι αυτό που με μισεί τώρα που τα γράφω και τα διαβάζει γιατί δεν θέλει να το δεχτεί αλλά βαριέται ή δεν μπορεί να ξεχωρίσει, γιατί λειτουργεί σαν προπατορική λάσπη πριν δεχθεί την πνοή.
«Ανώνυμο πλήθος, αυτή η πρόστυχη μάζα», μακάρι να την είχα πει εγώ πρώτος αυτή τη φράση αλλά μας πρόλαβε όλους ο Σαίξπηρ, δυστυχώς…
Γάιος Μάρκιος Κοριολανός, από χθες ο ήρωας μου.
Πόσο δεν έχει αλλάξει η ανθρώπινη φύση…
Γι’ αυτή του τη φράση και την αποστροφή του για τη μάζα τον θαυμάζω και τον επαινώ. Εγώ, μια μικρή μονάδα.
Μια μονάδα όμως με ονοματεπώνυμο, που αρνείται να σκυλεύσει, να εξυψώσει, να θεοποιήσει, να γλύψει  και μετά να λυντσάρει οποιονδήποτε για χάρη του κανίβαλου που κρύβει μέσα της.
Μια μονάδα που δεν αποζητά κανενός είδους μάζα για να ενταχθεί, ακόμα και αν παραμείνει μονάδα για πάντα.
Γιατί, όπως γράφω και στο blog μου «Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο».

Υπερόπτης; Ίσως…
Μάζα, πλήθος, όχλος;
….

1 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μου άρεσε πολύ έτσι όπως το λες και ξέρω ότι κάθε άνθρωπος που ακόμη έχει μέσα του την ικανότητα να σκέφτεται με το μυαλό του συμφωνάει απόλυτα κι αν το λένε τρελό.

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Αναζήτηση

Φόρτωση...

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις