«Αυτοί ζούνε πίσω από τον ήλιο» άκουσα πριν μερικές μέρες από ένα γνωστό που θέλησε να μου δώσει ένα παράδειγμα.
Μου άρεσε αυτή η φράση και την κράτησα. Με προβλημάτισε όμως αρκετά, τόσο που να την θυμάμαι ακόμα.
Ίσως γιατί δεν περίμενα να την ακούσω από τον συγκεκριμένο άνθρωπο, ίσως πάλι γιατί μου φάνηκε να μην την έχω ακούσει ποτέ ξανά.
Και λέω μου φάνηκε γιατί ακούμε τόσα πολλά που σε λίγα πλέον δίνουμε σημασία
 Ίσως για κάποιους άλλους να είναι πολύ γνώριμη, ίσως και όχι.
Το ζητούμενο όμως δεν είναι αυτό.
Το ζητούμενο είναι τι εννοεί ο καθένας όταν λέει μια τέτοια φράση και ποιον ακριβώς ήλιο εννοεί γιατί απ’ ότι φαίνεται ο καθένας μας έχει τον προσωπικό του ήλιο που σχεδιάζει στο μυαλό του και τις προσωπικές του σκιές. Τους δικούς του χαρακτήρες σ’ ένα προσωπικό θέατρο, πίσω από ένα μαγικό πανί που κρύβει όσα δεν θέλει να δει λεπτομερώς.
Πόσοι και ποιοι άραγε να ζουν πίσω από τον ήλιο μας και ποιοι είναι αυτοί;
Αν τύχει και βρεθούμε στη δική τους θέση –γιατί κανείς δεν γνωρίζει που θα βρίσκεται από τη μία στιγμή στην άλλη- αλλάζουμε ήλιο ανάλογα με την κατάστασή μας;
Τι μας δίνει ο ήλιος μας πίσω από τον οποίο κρύβονται όλα αυτά τα «όντα» που δεν θεωρούμε δικά μας ή του «επιπέδου» μας;

Κι αν ο ήλιος είναι χαρά, ζωή και ευτυχία γιατί όσοι θεωρούν ότι είναι μπροστά από τον ήλιο ως προνομιούχοι δεν τα νιώθουν αλλά απλά καίγονται;
Δύσκολα ερωτήματα όσο δύσκολο είναι και το φως του ήλιου που το βλέπεις, το αισθάνεσαι, το νιώθεις και το αποζητάς θέλοντας να σβήσεις το σκοτάδι που χαλαρά κρύβεται μέσα σου και αν δεν το διαχειριστείς σωστά σε τυφλώνει, σε καταστρέφει, σε διαλύει.
Ζούμε σε έναν κόσμο σκιών με χαρακτήρες που αμυδρά διαχωρίζονται μεταξύ τους.
Σε έναν κόσμο όπου όλοι πλασάρουμε έναν «ήλιο» για να κρύψουμε το φεγγάρι που βγάζει το «λύκο» από μέσα μας.
Δεν ξέρω αν είναι προτιμότερο να ζεις πίσω από τον ήλιο.
Δεν ξέρω καν αν υπάρχει πίσω μέρος του ήλιου.
Δεν ξέρω αν αυτοί που θεωρούμε πως είναι πίσω από τον ήλιο μας, και τον βλέπουν μέσα από μία άλλη προοπτική, έχουν την ίδια άποψη για μας.
Αυτό που ξέρω όμως είναι πως, ο ήλιος έχει τρεις διαστάσεις ενώ ο προσωπικός μας πάντα δύο, εκ των οποίων η μία σκοτεινή, ίσως γιατί δεν την βλέπουμε ή δεν θέλουμε να την δούμε, είτε πάλι γιατί μας βολεύει να υπάρχει για να κρύβουμε εκεί ότι θεωρούμε σκοτεινό.
Νομίζω ότι, είναι καιρός πλέον να αλλάξουμε οπτική γωνία και να πάψουμε να βλέπουμε απλά ένα λαμπερό κύκλο, μόνο με τον τρόπο που εμείς θέλουμε, αλλά μία πύρινη σφαίρα που μπορεί να μας φωτίσει ή να μας κάψει το ίδιο όλους.
Ας την μοιραστούμε και ας φωτιστούμε.
Δεν είναι κακό και φτάνει για όλους…

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις