Αυτή η μάζα που σε αγαπά, σε ενθαρρύνει, σε εξυψώνει, σε λατρεύει, σε θεοποιεί και μετά  πουλά, σε διαπομπεύει, σε λοιδορεί, σε χλευάζει, σε εξορίζει, σε εκτελεί.
Αυτή η μάζα που αλλάζει στάση κατά το δοκούν και ανάλογα με τους «αρχηγούς» που διαλέγει κάθε λίγο και λιγάκι.
Αυτή η μάζα που τόσοι την έχουν χαρακτηρίσει, πλήθος, όχλο, λαό, εξέγερση, αγανάκτηση.
Αυτή που μαζί σου πίνει καφέ και σε δέκα λεπτά σου ετοιμάζει την κρεμάλα.
Αυτή που μισεί την περηφάνια και την θεωρεί αλαζονεία, που κι έτσι να είναι δεν της πέφτει λόγος.
Αυτή που μισεί και σιχαίνεται ότι καλό υπάρχει και ότι θεωρεί καλύτερο από την ίδια.
Που θέλει να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα.
Που δεν θέλει να βγει από τα σκατά γιατί βαριέται αλλά θέλει να σε τραβήξει μέσα.
Που θέλει εναγωνίως να σε αποκαθηλώσει και να σε κάνει ίσο.
Ίσο με τι;
Μα, με τη μάζα φυσικά.
Γιατί αυτή η τεμπέλικη πρόστυχη μάζα που ζει απλά για να ζει και ζει περιμένοντας να πεθάνει δεν έχει μεγάλα όνειρα και αν έχει είναι του καναπέ ή ομαδικά, ποτέ προσωπικά και ποτέ δεν μάχεται να τα πραγματοποιήσει.
Γιατί αυτή η προστυχιά είναι ότι χειρότερο έχουμε σαν κοινωνία, σαν άνθρωποι.



Όταν σβήνουν οι φωνές ανάβουν οι σκέψεις.
Μέσα στο αμυδρό φως του σκοταδιού καλείσαι να μιλήσεις μαζί τους.
Να τους πεις ψιθυριστά ότι ακόμα είσαι εκεί, πως μια μέρα έμεινε άλαλη για άλλη μια φορά.
Πως πάλεψες.
Πως μόχθησες να την δεις να φεύγει.
Πως σε άφησε ήσυχη μέσα στ' αερικά της νύχτας.
Για άλλη μια φορά μόνη μ’ εσένα αγκαλιά.
Για άλλη μια φορά ξαπλωμένη στην γλυκιά ζεστασιά του μυαλού σου.
Αν ήξερες πόσο όμορφο είναι το φευγιό της μέρας κι ας νομίζεις ότι σε πνίγουν οι θηλιές των εμμονών.
Ακούς το ρολόι της καρδιάς σου μέσα στη σιγαλιά κι αναστενάζεις ξέροντας πως είσαι ακόμα εκεί.
Θέλεις να σφίξεις το χέρι που κρύβεται μέσα σου και να τραβήξεις δυνατά τον εαυτό σου που χάνεται στο φως που θέλει να έρθει.
Αυτόν που κρύβεται σχολαστικά από τους άλλους.
Αυτόν που βγαίνει μοναχά όταν μένετε μόνοι.
Τώρα είναι η ώρα που γίνεστε ένα.
Τότε που κοιτάζει ο ένας τον άλλον στα μάτια κι ας νομίζεις ότι γνωρίζεστε από τη γέννηση σας.
Εκείνες τις στιγμές τον μισείς ή τον αγαπάς.
Θέλει να σε σκοτώσει ή να σε λατρέψει.



«Αυτοί ζούνε πίσω από τον ήλιο» άκουσα πριν μερικές μέρες από ένα γνωστό που θέλησε να μου δώσει ένα παράδειγμα.
Μου άρεσε αυτή η φράση και την κράτησα. Με προβλημάτισε όμως αρκετά, τόσο που να την θυμάμαι ακόμα.
Ίσως γιατί δεν περίμενα να την ακούσω από τον συγκεκριμένο άνθρωπο, ίσως πάλι γιατί μου φάνηκε να μην την έχω ακούσει ποτέ ξανά.
Και λέω μου φάνηκε γιατί ακούμε τόσα πολλά που σε λίγα πλέον δίνουμε σημασία
 Ίσως για κάποιους άλλους να είναι πολύ γνώριμη, ίσως και όχι.
Το ζητούμενο όμως δεν είναι αυτό.
Το ζητούμενο είναι τι εννοεί ο καθένας όταν λέει μια τέτοια φράση και ποιον ακριβώς ήλιο εννοεί γιατί απ’ ότι φαίνεται ο καθένας μας έχει τον προσωπικό του ήλιο που σχεδιάζει στο μυαλό του και τις προσωπικές του σκιές. Τους δικούς του χαρακτήρες σ’ ένα προσωπικό θέατρο, πίσω από ένα μαγικό πανί που κρύβει όσα δεν θέλει να δει λεπτομερώς.
Πόσοι και ποιοι άραγε να ζουν πίσω από τον ήλιο μας και ποιοι είναι αυτοί;
Αν τύχει και βρεθούμε στη δική τους θέση –γιατί κανείς δεν γνωρίζει που θα βρίσκεται από τη μία στιγμή στην άλλη- αλλάζουμε ήλιο ανάλογα με την κατάστασή μας;
Τι μας δίνει ο ήλιος μας πίσω από τον οποίο κρύβονται όλα αυτά τα «όντα» που δεν θεωρούμε δικά μας ή του «επιπέδου» μας;

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Αναζήτηση

Φόρτωση...

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις