Ξάπλωσες μέσα στον αγρό του μυαλού σου. Γέμισες λουλούδια τις σκέψεις σου και άνοιξες τα φτερά σου να πετάξεις σ’ έναν γνωστό κόσμο που όμως ακόμα δεν γνωρίζεις.
Κι όμως το βάρος στην καρδιά σου ακόμα σε τραβά κάτω. Δεν σε αφήνει να δεις καμία από τις ομορφιές που σε περιτριγυρίζουν.
Άσκοπα παλεύεις με τις σκέψεις σου που αναζητούν μιαν αχτίδα στο σκοτάδι που κρύβεται πίσω από τον ήλιο της ψυχής σου.
Κάποιοι σου λένε πως όλα θα πάνε καλά αλλά τους βλέπεις να μελαγχολούν κάτω από το βάρος των δικών τους σκέψεων. Αέρας τα λόγια τους που σου πληγώνουν το πρόσωπο. Νότισμα που πονά τα κόκκαλα του κορμιού σου οι πράξεις τους. Ανούσιες θεραπείες από πληγωμένους συμβούλους που δεν έχουν χαϊδέψει ακόμα την οντότητα τους αφήνοντας πάνω της πληγές να τους βασανίζουν.
Κι όμως ακόμα ζητάς ελπίδα σε ξένες λέξεις, σε λόγια κενά, σε ψεύτικα χαμόγελα παρηγοριάς. Πιστεύεις ότι το πλήθος θα σε προστατεύσει από το άτομο. Όχι το άτομο του παρελθόντος αλλά το δικό σου.
Κι όμως ακόμα δεν το βάζεις κάτω. Διαλέγεις έναν δρόμο από ένστικτο και προχωράς.
Άλλες φορές διαλέγεις έναν δρόμο γιατί σου αρέσει η διαδρομή. Δεν έχει πάντα ωραίο τέλος μια όμορφη διαδρομή. Ένα ταξίδι δεν είναι πάντα γλυκό, ίσως κρύβει πίκρα στο τέλος αλλά εσύ το αποζητάς με όλο σου το είναι.

Θέλεις να χαθείς μέσα του, να κρύψεις την ασχήμια του κόσμου, να κλείσεις τα αυτιά σου στους ήχους των δήθεν σοφών που μαύρισαν τη δική τους ζωή αλλά θα σώσουν τη δική σου, όπως σου λένε…
Κοιτάς για άλλη μια φορά πίσω και βλέπεις έναν δρόμο που ξεκίνησε όμορφος και γέμισε χαλάσματα. Ρίχνεις το βλέμμα σου μπροστά και διακρίνεις αμυδρά ένα αδιέξοδο, έναν τοίχο. Δεν ξέρεις αν είναι αξεπέραστος ή μικρός. Δεν ξέρεις καν αν είναι τοίχος ή απλά μια οφθαλμαπάτη. Κι όμως ακόμα συνεχίζεις με το ένστικτο κι όλο αυτός ο τοίχος σε πλησιάζει κι όλο αυτός ο τοίχος απομακρύνεται και σου ανοίγεται κι άλλο ο δρόμος.
Αν ξέραμε πράγματι που πρέπει να σταματήσουμε θα ήμασταν απόλυτα δυστυχισμένοι. Η ευτυχία μας προέρχεται από την άγνοια της τελικής στάσης που μας ακινητοποιεί για πάντα.
Γιατί μαθαίνουμε να διώχνουμε τα εμπόδια μακριά. Μαθαίνουμε από τους προηγούμενους τοίχους που απομακρύναμε, αυτούς που γκρεμίσαμε κι αυτούς που κατά λάθος διακρίναμε παραγνωρίζοντας τους  μέσα στη ζάλη της απόγνωσης.
Έτσι, ξαπλώνεις και πάλι μέσα στο λιβάδι της συνείδησης σου που φροντίζεις να διατηρείς καθαρό και προσπαθείς ν’ αποφασίσεις προς τα πού να τραβήξεις.
Αν δεν αποφασίσεις, ίσως χαθείς μέσα στις λάσπες όσων το καταπατούν, πολλές φορές με τη θέλησή σου…

2 σχόλια:

Μαρίνα Γ. είπε...

Μπράβο Βασίλη, είναι τέλειο! Η εξέλιξη της γραφής σου είναι καταπληκτική! Μιλάς πια κατευθείαν στην ψυχή του ανάγνωση! Συγχαρητήρια!

Μαρίνα Γ. είπε...

Μπράβο Βασίλη είναι τέλειο! Η εξέλιξη της γραφής σου είναι καταπληκτική! Μιλάς κατευθείαν στη ψυχή του αναγνώστη! Συγχαρητήρια!

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις