Ξάπλωσες μέσα στον αγρό του μυαλού σου. Γέμισες λουλούδια τις σκέψεις σου και άνοιξες τα φτερά σου να πετάξεις σ’ έναν γνωστό κόσμο που όμως ακόμα δεν γνωρίζεις.
Κι όμως το βάρος στην καρδιά σου ακόμα σε τραβά κάτω. Δεν σε αφήνει να δεις καμία από τις ομορφιές που σε περιτριγυρίζουν.
Άσκοπα παλεύεις με τις σκέψεις σου που αναζητούν μιαν αχτίδα στο σκοτάδι που κρύβεται πίσω από τον ήλιο της ψυχής σου.
Κάποιοι σου λένε πως όλα θα πάνε καλά αλλά τους βλέπεις να μελαγχολούν κάτω από το βάρος των δικών τους σκέψεων. Αέρας τα λόγια τους που σου πληγώνουν το πρόσωπο. Νότισμα που πονά τα κόκκαλα του κορμιού σου οι πράξεις τους. Ανούσιες θεραπείες από πληγωμένους συμβούλους που δεν έχουν χαϊδέψει ακόμα την οντότητα τους αφήνοντας πάνω της πληγές να τους βασανίζουν.
Κι όμως ακόμα ζητάς ελπίδα σε ξένες λέξεις, σε λόγια κενά, σε ψεύτικα χαμόγελα παρηγοριάς. Πιστεύεις ότι το πλήθος θα σε προστατεύσει από το άτομο. Όχι το άτομο του παρελθόντος αλλά το δικό σου.
Κι όμως ακόμα δεν το βάζεις κάτω. Διαλέγεις έναν δρόμο από ένστικτο και προχωράς.
Άλλες φορές διαλέγεις έναν δρόμο γιατί σου αρέσει η διαδρομή. Δεν έχει πάντα ωραίο τέλος μια όμορφη διαδρομή. Ένα ταξίδι δεν είναι πάντα γλυκό, ίσως κρύβει πίκρα στο τέλος αλλά εσύ το αποζητάς με όλο σου το είναι.

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις