Ήταν κάποτε μια κοπέλα που θεωρούσε ότι ήταν όμορφη αλλά ένιωθε άσχημη. Μια πληγή μέσα της που όλο μεγάλωνε δεν τη άφηνε να ζήσει την ομορφιά που ένιωθε ότι της άξιζε.
Εναγωνίως έψαχνε δεξιά και αριστερά ν’ ακούσει μια καλή κουβέντα, κάποιον να της αγγίξει την ψυχή, αλλά μάταια…
Ώσπου μια μέρα, βρέθηκε μπροστά της ένας άνθρωπος που την κοίταξε στα μάτια τη ψυχής και της είπε ότι είναι υπέροχη.
Ίσως να μην το πίστευε αλλά την είδε να το θέλει τόσο πολύ που δεν μπόρεσε να μην το κάνει, την συμπόνεσε. Της έλεγε όμορφα λόγια, χάιδευε την καρδιά της καθάριζε το μέσα της, καταλάγιαζε τον πόνο της και αυτή ζούσε σ’ ένα όνειρο. Έβλεπε πεταλούδες, ήλιους, φεγγάρια και άρχισε να πετάει από πάνω της το πάπλωμα του σκότους επιτέλους.
Ξεκίνησε να ζει στο φως, ένα φως φερμένο από κάποιον που ένιωσε συμπόνια, που δεν ήθελε να την βλέπει να σφαδάζει μόνη και να περιποιείται τις τεράστιες πληγές της, οι οποίες δεν ήξερε ακόμα και η ίδια αν της άξιζαν.
Με τον καιρό άρχισαν να φεύγουν οι ενοχές από το μυαλό της και ζητούσε όλο και περισσότερα. Τόσα πολλά που άρχισαν να κουράζουν και να εξαντλούν αυτόν που της στάθηκε χωρίς καν να την ξέρει, γιατί πάντα ζητούσε λίγο ακόμα βάλσαμο για το πόνο της αλλά ποτέ δεν θέλησε να του δείξει το αίτιο των πληγών ώστε να την βοηθήσει να τις θεραπεύσει. Είχε μάθει να ζει με αυτές, ήταν ένας τρόπος να κάνει τους άλλους να την λυπούνται. Τις σκέπαζε πάντα με επιμέλεια και μονίμως ικέτευε για άλλη μια δόση λύτρωσης, μέχρι που απάλυνε τον πόνο.
Ο καιρός περνούσε και η κοπέλα άρχισε πια ν’ αντιμετωπίζει τη ζωή με άλλο μάτι, ένιωσε ότι μπορούσε να το κάνει παντού, ν’ αναζητά και να βρίσκει την πολυπόθητη αγάπη όπως νόμιζε και όχι συμπόνια πλέον, απλά και μόνο με ένα βλέμμα, μια φωνή. Ξέχασε για λίγο τον πόνο και άρχισε να γελά, να ανοίγεται, σκέπασε την γάγγραινα που την κατέτρωγε με αρωματικές λέξεις και άρχισε να τρέχει σε ολάνθιστους αγρούς, πιστεύοντας ότι είχε πια θεραπευθεί.

Ο ήλιος στη ζωή της είχε απλώσει τις ακτίνες του σε όλο της το είναι και αυτή πετούσε ψηλά βλέποντας τους πάντες μικρούς, απλά μερμήγκια υπάκουα στις εντολές της, έτοιμα να χτίσουν πολιτείες στην πρώτη της διαταγή και μέσα στα μερμήγκια, τον άνθρωπο που την κοίταξε, όταν όλοι οι άλλοι την θεωρούσαν βάρος...
Τώρα που αισθανόταν όμορφη και δυνατή άρχισε ν’ αναζητά και να βρίσκει κι άλλους που πλέον ήταν πρόθυμοι να της πουν υπέροχα πράγματα γιατί δεν ήταν αναγκασμένοι να δουν, να μυρίσουν ή να φροντίσουν τις πληγές της.
Οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες περνούσαν και όπως όλα τα πετάγματα, ακόμα και από τον πιο δυνατό αετό, φτάνουν στο τέλος τους και στην προσγείωση.
Έτσι, βρήκε έναν ψηλό βράχο, πάνω στον οποίο στάθηκε με έπαρση, κοιτάζοντας σαν βασίλισσα προς τα κάτω.
Τότε, ένας μικρός πόνος άρχισε σιγά-σιγά να της θυμίζει τις παλιές πληγές που την βάραιναν και την βασάνιζαν κι εκείνη τη στιγμή πρόσεξε πως μία από αυτές είχε μεγαλώσει και βρισκόταν κάτω από το φτερό της. Με λαχτάρα έριξε το βλέμμα της στο βάθος προσπαθώντας να βρει αυτόν που την περιποιήθηκε τότε, για να του ζητήσει να της δώσει πάλι λίγη από τη συμπόνια του.
Μάταια όμως, είχε χαθεί μέσα στο πλήθος όσων χάιδευαν απλά τον εγωισμό της. Δεν μπορούσε να τον ξεχωρίσει. Τον έβλεπε ίδιο με όλους τους άλλους…
Ένα αέρινο σφύριγμα ψηλά την έκανε να ανασηκώσει το κεφάλι και να τον δει να στέκεται σε μια κορυφή πάνω από την ίδια.
Δεν ήξερε ότι υπήρχαν ψηλότερες κορυφές από αυτήν που είχε πιάσει, νόμιζε ότι όλοι βρίσκονταν πλέον χαμηλότερα από την ίδια, ότι ήταν αριθμοί, πλήθη υποταγμένα στη θέληση και τη χάρη της.
Όταν άρχισε να τον φωνάζει πάλι, η χαρά της μετατράπηκε σε λύπη, μια ανείπωτη δυστυχία και μοναξιά, πάλι...
Βρισκόταν μόνη στην άκρη ενός απόκρημνου γκρεμού και δεν μπορούσε, ούτε να πάει προς τα κάτω, να σταθεί στο έδαφος μαζί με το πλήθος, ούτε να πάει προς τα πάνω γιατί δεν μπορούσε πλέον να πετάξει. Είχε χάσει τη δύναμη της.
Ο παλιός της φίλος δεν μπορούσε κι αυτός να την δει στο σημείο που βρισκόταν γιατί δεν κοιτούσε ποτέ προς τα κει. Ήξερε ότι όσοι έφταναν σε τούτο το σημείο, φουσκωμένοι από ψεύτικη έπαρση, ήταν καταδικασμένοι να ζήσουν μόνοι από επιλογή τους.
Η φωνή της συνέχισε να γυρνά με τον αέρα στα αυτιά της και να της υπενθυμίζει ότι θα συνεχίσει να είναι μόνη, έως ότου μάθει να πετά πληγωμένη και να συμπονά μόνη της τον εαυτό της, να γίνει γιατρός του εαυτού της, ίσως και ποτέ...
Ο φίλος της ξαφνικά έφυγε μακριά. Ήξερε πότε να πετά και πότε να ξεκουράζεται όταν πληγώνεται. Να πιάνει τα σωστά σημεία ώστε να συνεχίζει να βλέπει και να βοηθά όσους τον είχαν ανάγκη. Είχε μάθει να μην καλπάζει πάνω στον εγωισμό του και να ζει μόνος, παρέα με τη δύναμη του που τον φρόντιζε. Είχε περάσει από το μοναχικό βράχο της πληγωμένης πρώην φίλης πριν πολλά χρόνια και είχε επιβιώσει.
Ήξερε τώρα πια να πετά κοντά στον ήλιο και να μην καίγεται. Να μην χτυπά στα βράχια και να ενθαρρύνει με το πέταγμα του όσους το ήθελαν.
Να τους συμπονά…
Δύσκολο πράγμα να είσαι αετός και ακόμα πιο δύσκολο να νομίζεις ότι είσαι…

4 σχόλια:

Ολοκληρωμένη Συνάρτηση είπε...

Κοιτούσα νωρίτερα κάποιες φωτογραφίες μου, σκέφτηκα... "αυτή τη θλίψη ποιος θα την πάρει;"
Συνέχισα να δουλεύω και να διαβάζω για να γεμίσω τη διάσταση που λέγεται χρόνος...
Διάβασα το πιο πάνω κείμενο, σκέφτηκα... "Χαίρομαι που δεν έχω καμιά σχέση με την αλαζονεία..."

Την καλησπέρα και την αγάπη μου!

Βασίλης Δημητριάδης είπε...

Έχεις και τη δική μου καλησπέρα και αγάπη!

Κατερίνα Βάνδουλα είπε...

"Είχε μάθει να μην καλπάζει πάνω στον εγωισμό του και να ζει μόνος, παρέα με τη δύναμη του που τον φρόντιζε. Είχε περάσει από το μοναχικό βράχο της πληγωμένης πρώην φίλης πριν πολλά χρόνια και είχε επιβιώσει."

Τελικά, υπάρχει ελπίδα ακόμα και για τους πιο "σκάρτους" χαρακτήρες. Αρκεί να έρθει η ώρα που θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι αετοί...

Βασίλης Δημητριάδης είπε...

Καμιά φορά είναι πολύ αργά για τους ίδιους (σκάρτους) Κατερίνα. Βρίσκονται ήδη στο δικό τους αδιέξοδο και οι ευκαιρίες που τους έχουν δοθεί έχουν χαθεί ανεπιστρεπτί...

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις