Είδα τα σύννεφα να 'ρχονται κατά πάνω μου και έκανα στην άκρη. Δύο από αυτά μου έγνεψαν να τα ακολουθήσω. Δίστασα για λίγο αλλά το έκανα να δω που θα με πάνε.

Στον ήλιο τα είδα μαζικά επίθεση να κάνουν, να λιώνουν, να με βρέχουν και να με προσπερνούνε.

Δείλιασα, σταμάτησα, μούσκεμα από το νερό τους. Τα είδα με στοργή, τα λυπήθηκα μα κοίταξα πιο κάτω. Τα χρώματα με έπνιξαν, μου κόψαν την ανάσα. Η φύση πανηγύριζε μέσα στο μακελειό τους.

Ένα χαμόγελο στην άκρη του ματιού μ' έκανε να δω τώρα στα ψηλά.

Ο ήλιος!

Με κοίταξε, μ' αγάπησε, μου έκλεισε το μάτι και μου είπε με μια γλυκιά ακτίνα του "μην τα λυπάσαι, εγώ τα φτιάχνω, για μένα, για σένα, για όλους.

Τα δημιουργώ, τα μεγαλώνω, τα γεμίζω εγωισμό και δύναμη και με την ταπεινότητα τους, όταν πάνε να με πιάσουν, φροντίζω πια αυτούς που βρίσκονται από κάτω τους, όσους αγνόησαν για μένα. Τα σύννεφα είναι φτιαγμένα για να κλαίνε όταν θελήσουν να φτάσουν τον ήλιο αλλά δεν καίγονται, γίνονται ζωή για τη ζωή που άφησαν γι' αυτό το σκοπό... Το ξέρουμε και οι δύο..."


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις