key2my-heart-necklace-small Νύχτωσε πάλι και σε σκέφτομαι, μα δεν μπορώ να σε θυμηθώ…
Φέρνω τη μορφή σου μπρος στα μάτια μου, χωρίς να υπάρχεις στο μυαλό μου. Αισθάνομαι ότι πέρασες από μέσα μου κι άδειασες την ψυχή μου.
Νότες σπασμένες η φωνή σου στ’ αυτιά μου, σκορπίζονται και χάνονται στο θόρυβο των άλλων.
Λεπτά τα δάχτυλα σου, σκόρπισαν αναμνήσεις στο κορμί μου, αυλάκια στην ψυχή μου, ρυάκια σκοτεινά στο μυαλό μου, ποτάμια αδιαφορίας στην καρδιά μου.
Άγνωστες θύμησες, άμορφες, έρχονται και με τσιγκλούν, μα δεν ξέρω ποια είσαι.
Έζησες κάποτε δίπλα μου, πριν χρόνια, πριν αιώνες παραμυθένιους, τότε που το φεγγάρι για μένα ήταν ζωντανό, τότε που έκαιγαν ηφαίστεια πάνω του. Εκείνες τις μέρες που τα άστρα λαμπύριζαν στην όψη σου και λαμπάδιαζε η φύση.
Πριν σβήσουν όλα στην απουσία σου, μαζί με σένα…
Έκαψες με τη φλόγα σου ότι ζωντανό υπήρχε στη ζωή μου, ακόμα και το όραμα σου, αφήνοντας με να γυρνώ, άδειος, μουδιασμένος, παγωμένος.
Δεν σε θυμάμαι πια και δεν ξέρω αν θέλω. Δεν ξέρω αν όλα αυτά ήταν αλήθεια ή ένα όνειρο. Ίσως σε μπερδεύω με κάποια άλλη, που κι αυτή δε θυμάμαι πλέον. Ίσως σε αδικώ, ίσως σου δίνω αξία, δεν μπορώ να πω και δεν με ενδιαφέρει.
Όποια και να ήσουν, έκλεισες μια πόρτα πίσω σου, που τώρα έχει σκουριάσει.
Να ήξερες τι έκανες, τι έκανα σε μένα…
Ποτέ δεν θα μάθεις τη δύναμη σου, γιατί έπαιζες, με μάθαινες πράγματα για βαριές ψυχές, σκληρές, ανούσια για τη ζωή.

Ακόμα κι αν νιώθω πως βρήκα το φως μου και πάλι τυφλός κατάντησα, τις βλέπω όλες ίδιες. Αν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις, αξία δεν έχει η όραση. Το ένστικτο με φόβο αντιδρά σε όλες τις αισθήσεις. Κάθε άγγιγμα τινάζει τα πάντα στον αέρα. Κάθε πλησίασμα, πέτρινη φιγούρα. Άγαλμα χωρίς ανάσα. Λευκό μάρμαρο, αγνό, όμορφα σμιλεμένο και άψυχο.
Κάπου εκεί έξω τριγυρνάς, αδύναμη, χωρίς να ξέρεις τη δύναμη σου, γιατί η δύναμη έχει αξία μόνο σε αυτόν που μπορεί να τη δει, να τη νιώσει, να τη δεχτεί μέσα από το θαυμασμό της, το δέος...
Πόσο θα ήθελα να θαυμάσω, να νιώσω δέος και πάλι, αλλά πρέπει να γίνω πολύ μικρός ή να μεγαλώσω υπέρμετρα και ψεύτικα τους άλλους…
Να ήξερα ποια ήσουν, να σου το πω. Να ήξερα αν υπήρξες στα αλήθεια, να σε θυμηθώ.
Κάτι όμως ήσουν, ένα αερικό, μια νεράιδα που με μάγεψε, που με καταράστηκε να μην ξανανιώσω ποτέ όπως μαζί σου, μα δεν το ξέρεις ούτε αυτό.
Αρνούμαι να το μάθω, απλά συνεχίζω από το σημείο που με άφησες και κάνω κύκλους γύρω από σένα που δεν είσαι πια εκεί, περιμένοντας να γυρίσεις κι ας ήσουν φανταστική…
Η ψυχή δεν έχει πολλές πόρτες, μόνο μία γεμάτη κλειδαριές που ανοίγουν μ’ ένα θεϊκό κλειδί, σε άγια χέρια. Μεγάλος ο κόσμος, ακόμα μεγαλύτερη η βασιλεία σου στη γη.
Ίσως να μην συναντηθούμε ποτέ, ίσως πετάξουμε παρέα, όταν δεν θα χρειάζεται να ψάχνουμε πως θα διαλύσουμε ο ένας τον άλλον, να γίνουμε ένα.
Μακάρι να γνωρίζαμε το σωστό δρόμο της επιστροφής, στο γνώριμο μέρος πριν την καταστροφή, στον παράδεισο που χάσαμε σε διαφορετικό χρόνο και δεν τον ξαναβρήκαμε ποτέ.
Ακόμα και αν δεν υπήρξε, παρά μόνο στη βρεφική μας οντότητα που μας ακολουθεί, τότε που μας αγαπούσαν, μας ήθελαν και μας προστάτευαν, όλοι…

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις