Άπλωσε τα χέρια σου και αγκάλιασε με, σφίξε με πάνω σου, αγάπησε με σα να ‘μαι αληθινός κι ας είμαι μονάχα στο μυαλό σου.

Μηδένισε τις αποστάσεις και δες με διαφορετικά, κυλίσου μαζί μου στο δικό μου μαγικό στρώμα και άσε με να βγω από την ψυχή σου.

Δώσε μου μορφή και χτύπησε με και μετά διώξε με μακριά.

Να φύγω όπως ήρθα, ξαφνικά, απρόσκλητα κι ας είμαι ο φόβος που θέλεις πάντα κοντά σου κι ας λατρεύεις που σε τυραννώ.

Άσε με να φύγω, να βρω άλλη ψυχή να φωλιάσω, αλλιώς κάνε με δικό σου, κομμάτι του κορμιού σου και δέξου με όπως είμαι, δυνάστης, βίαιος, αχόρταγος.

Να σου τρώω κάθε βράδυ τις σκέψεις και συ να κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι μαζί μου και να γεύεσαι τη μοναξιά που σου προσφέρω.

Σ’ ένα γεύμα που δεν θα έχει τέλος παρά μόνο όταν δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο από σένα.

Κι αν ποτέ χορτάσεις πριν από μένα και νιώσεις ότι θέλεις να μείνεις μόνη, άσε την πόρτα της καρδιάς σου μισάνοιχτη.

Εγώ θα καταλάβω και θα πετάξω σαν πουλί μακριά, άγγελος μαύρος σκοτεινός και θα χαθώ.

Το ξέρω όμως πως δεν θα μ’ αφήσεις ποτέ να φύγω, πάντα θα με αποζητάς στις πιο μύχιες σκέψεις σου και πάντα θα παρακαλάς για το άγγιγμα μου, γιατί σου δίνω αυτό που πάντα ήθελες…

Μια θέση στο δείπνο της ψυχής σου…


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις