Έχω έναν ήλιο στο μυαλό μου.

Ζεσταίνει τις σκέψεις μου, φροντίζει τα αισθήματα αλλά όσο πάει και μεγαλώνει.

Καίει τα ζιζάνια του κήπου μου που λιάζει αλλά όσο πάει και μεγαλώνει.

Είναι όμορφος ακτινοβόλος αλλά όσο πάει και μεγαλώνει.

Θέλει να βγει έξω να λάμψει από τα μάτια μου, να πλημμυρίσει ξένους παγετώνες, να φτιάξει δροσερά ποτάμια, να θεριέψει πολύχρωμα λουλούδια.

Έχω έναν ήλιο στο μυαλό μου που δεν λέει να σβήσει και όσο πάει και μεγαλώνει.

Έναν ήλιο που φτάνει για όλους όσους τρέμουν στην ψύχρα της μοναξιάς τους.

Έναν ήλιο που φλέγεται μονάχος στο μαύρο σύμπαν του κορμιού μου κι ας ξέρει ότι δεν θα βρει ποτέ του ταίρι.

Έχω έναν ήλιο στο μυαλό μου που φωτίζει αμέτρητα φεγγάρια και κάνει παρέα με μακρινά αστέρια διάσπαρτα κι απόμακρα...

Έναν ήλιο που δεν μπορείς να αγγίξεις κι ανάβει φωτιές χωρίς να θέλει...


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις