hideΚρύψου μικρό μου…

Βγες έξω, πες κάτι και κρύψου πάλι.

Άφησε σημάδια για να δηλώσεις την παρουσία σου και κρύψου. Ναι, κρύψου καλά. Κλείσε τα μάτια ώστε να μη σε δουν. Μεγάλωσε τα βλέφαρα και κάλυψε αυτό που βλέπεις για να μη σε καταλάβουν.

Βάλε λουλούδια, γλυκά, ψεύτικα θέλω, εικονικές αγάπες και κρύψου. Γίνε χελώνα και φτιάξε χαλύβδινο καβούκι και κρύψου.

Ναι, κρύψου, κάτω από πέτρες βαριές και ναυάγια της ζωής σου.

Είναι καλό να φοβάσαι κι ακόμα πιο καλό να μην μαθαίνει κανείς τίποτα για σένα. Θάψε τις ατέλειες σου, βάλε στόχους μέσα από χαρακώματα και χτύπα τους άλλους, αλλά κρύψου.

Μην τους αφήνεις να μάθουν πολλά για σένα. Κάνε τους να σε θέλουν, δείξε ότι τους θέλεις αλλά μην φανερώνεσαι πλήρως.

Πάντα να είσαι σ’ ετοιμότητα να φύγεις αθόρυβα μέσα στο σκοτάδι, όπως ήρθες…

Βγες αργά το βράδυ και παρακολούθησε το θήραμα σου αλλά κρύψου καλά. Παίξε με πολλά, μα μην τ’ αφήνεις να δουν τη φωλιά σου, τ’ ορμητήριο σου, το μέρος που σε προστατεύει.

Κι αν διαπιστώσεις πως δεν τα βγάζεις πέρα και γίνεσαι θύμα, γύρνα στη σκοτεινή τρύπα σου και μέτρα τις πληγές, στήνοντας ψεύτικους πολέμους στο μυαλό σου, ηρωικές μάχες που σου άφησαν σημάδια, αλλά προς θεού κρύψου!

Στάσου ακίνητο να παρατηρείς τον κόσμο μέσα από την ασφάλεια που σου προσφέρει η μυστικότητα σου.

Κράτα πάντα το μεγαλύτερο κομμάτι σου για σένα και ριξ’ το στη θράκα της ψυχής σου, με την ψευδαίσθηση της ξένης ζεστής σάρκας, που αρωματικά γεμίζει την αχόρταγη όρεξη που έχεις.

Σκότωσε, βίασε, κανιβάλισε με χαρά το είναι σου, ηδονικά, όπως κάνεις πάντα...

Αγκάλιασε το εγώ σου και βρες κοινούς εχθρούς για να τους παλέψετε.

Δεν φταις εσύ γι’ αυτό που είσαι ή έγινες, ποτέ δεν φταις, ποτέ δεν έφταιγες...

Είσαι πάντα ένα μικρό αδικημένο πλάσμα…

Άσε τα χρόνια να περνούν. Στο σκοτάδι δεν φαίνονται οι ρυτίδες ούτε οι παραξενιές στη μοναξιά. Ποιος θα σε αντικρύσει άλλωστε όταν χάνεσαι από όλους…

Μην αφήνεις να σε πνίξουν τα συναισθήματα κι αν το κάνεις, πάγωσε και κρύψου!

Δώσε ψεύτικα ονόματα, βάλε άλλους να μιλούν για σένα. Η ζωή είναι σκληρή, πάντα το ήξερες αυτό. Δεν σε χάιδεψαν πολύ από μικρό, μα και το χάδι δεν άφησε γλύκα στο πνεύμα σου, αυλάκια στο μυαλό σου.

Σκάψε τάφρους βαθιά μέσα στο χώμα σου και σκεπάσου. Κάνε πως δεν ακούς, πως δεν αισθάνεσαι.

Πόσο άγριο είναι να αισθάνεσαι… ν’ αγαπάς άλλους εκτός από τον εαυτό σου… δεν μπορείς να τους κουμαντάρεις… χάνεις τον έλεγχο…

Κρύψου, άγριο μικρό μου, κρύψου, μα σαν έρθει η ώρα να τελειώσει το παιχνίδι, θα έχεις μείνει μόνο μ’ αυτόν που θα σε βγάλει για πάντα από το λαγούμι, ακόμα κι αν έχεις χάσει τη ζωή σου σ’ ένα χαζό παιχνίδι…


1 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά blogs που έχω δει. Ευχαριστώ πολύ για τη διατήρηση του διαδικτύου αριστοκρατικό για μια αλλαγή. Youve πήρε το ύφος, την τάξη, νταηλίκι. Το εννοώ. Παρακαλώ κρατήστε επάνω, διότι χωρίς το Διαδίκτυο είναι σίγουρα στερείται νοημοσύνης.

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις