Cute Little HugΖητάς μια αγκαλιά να σε ζεστάνει, να τριφτείς μέσα της, να σε κρύψει από τον ψυχρό κόσμο που ζεις, να νιώσεις οικεία. Πολλά «να» για να ειπωθούν σε μια πρόταση.

Ένα είναι το ουσιαστικό.

Ζητάς μια αληθινή αγκαλιά κι ας έχεις περάσει πολλές στη ζωή σου. Θέλεις να είναι πατρική, μα και αδελφική, στοργική και μητρική, φιλική αλλά και ερωτική.

Ζητάς μια αγκαλιά για όλες τις εποχές, καλές ή κακές. Ζεστή το χειμώνα, δροσερή το καλοκαίρι. Προστατευτική όταν κινδυνεύεις, χαλαρή να μην σε πνίγει.

Αλήθεια, τι κάνει μια αγκαλιά…

Πόσα προσφέρει…

Πόση δύναμη έχει…

Αν το καλοσκεφτείς δεν είναι τίποτα παραπάνω από δύο χέρια που σε τυλίγουν ή τα δικά σου που τυλίγονται σ’ έναν άλλον, μιαν άλλη…

Κι όμως, αυτά τα δύο χέρια μπορεί να έχουν τη δύναμη των φτερούγων ενός πουλιού που προστατεύει τα μικρά του, μιας σκέπης στην καταιγίδα.

Βλέπεις το σκύλο σου να τρέχει, τη γάτα σου και θέλεις να τα πάρεις αγκαλιά αλλά αυτά δεν μπορούν. Δεν έχουν τα χέρια που ζητάς.

Παρόλα ταύτα παίρνεις την αγάπη που έχεις ανάγκη, μονομερώς, ακόμα κι αν δεν σε αγκαλιάζει ο άλλος.

Και το ζώο σε καταλαβαίνει κι εσύ το ζουλάς επάνω σου, να ρουφήξεις το συναίσθημα μονομιάς. Κι αυτό σε αφήνει να το κάνεις, το καταλαβαίνει.

Γιατί αυτό είναι μια αγκαλιά. Αγάπη, στοργή, προστασία, φυγή, άγγιγμα, έρωτας, ζωή…

Ζητάς μια αγκαλιά μα δεν θυμάσαι πόσες αγκαλιές σου έδωσαν κάποτε ή πόσες ήθελαν να σου δώσουν και τις απέρριψες, γιατί δεν τις θεώρησες αρκετά μεγάλες, σφιχτές, χαλαρές...

Πόσοι ήταν στη θέση σου. Που ζήτησαν μία και την αρνήθηκες. Ποιες από αυτές βαρέθηκες κι έψαξες για άλλες. Πότε ήταν η πρώτη. Ποια η τελευταία.

Και τώρα αναζητάς άλλη μία, να σε ζεστάνει, να σε τραβήξει μακριά από όλα όσα σου έδωσαν οι προηγούμενες ή σου πήραν, γιατί όπως διαπίστωσες καμία δεν ήταν δωρεάν.

Αυτές οι χάρτινες που σκίστηκαν με το χρόνο, όσες δεν άντεξαν στις μεγάλες πιέσεις, εκείνες που άνοιξαν στην πρώτη δυσκολία ή σε έπνιξαν…

Τι κάνουν δύο χέρια κι ένα στέρνο… ότι δεν μπορούν να κάνουν δέκα ερωτικοί σύντροφοι μαζί.

Τι δύναμη έχει μια κίνηση. Ακόμα κι αν διαρκεί λίγο είναι εφάμιλλη της αιωνιότητας, η στιγμή.

Ξάφνου αντικρίζεις άλλη μία, κλειστή ακόμα. Θέλεις να την ανοίξεις για να τρυπώσεις μέσα της. Να μεταμορφωθείς στο έμβρυο στη ζεστή μήτρα της μάνας που ήσουν κάποτε.

Ν’ αδειάσεις τα πάντα μέσα της και να την ξαναβρείς εκεί που την άφησες, πάντα καθαρή και έτοιμη όποτε το θελήσεις εσύ, όχι η αγκαλιά.

Κλειστή για όλο τον κόσμο, έτοιμη μόνο για σένα. Να φορτώσεις πάλι για λίγο και να ξεφορτώσεις κι ως δια μαγείας όλα να εξαφανιστούν.

Και ξανά πάλι, χωρίς να σε νοιάζει το μέλλον της αγκαλιάς, δίχως να σκεφτείς αν είναι πάλι χάρτινη ή αν την σκίζεις με το μπες βγες μέσα της, αρκεί να σε πάρει μακριά για λίγο, έστω κι αν θεωρείς το λίγο παντοτινό, τότε…

Δεν σ’ ενδιαφέρει. Εσύ θέλεις απλά μια αγκαλιά, τέλος!

Αδιαφορείς αν την στερείς από κάποιον άλλον.

Τώρα θέλεις μια και πρέπει να την πάρεις κι ας μην σου είναι αρκετή μετά από λίγο.

Για τώρα φτάνει!

Η αγκαλιά δένει, στέλνει μηνύματα, γι’ αυτό και οι πουτάνες την αποφεύγουν όπως και το φιλί. Θέλουν να αποστασιοποιηθούν, όπως έκαναν αυτοί που δεν στην έδωσαν όταν την χρειαζόσουν ή εσύ σε όσους την χρειάστηκαν.

Οι αγκαλιές είναι σαν τις αγορές. Ότι πληρώνεις παίρνεις. Φτηνές αγκαλιές, χάρτινες, που σκίζονται στον πρώτο αέρα, άλλες που ζητούν να σου πάρουν κάτι που δεν θέλεις να δώσεις.

Είτε εύκαιρες σε κάθε γωνιά, είτε σπάνιες και δυσεύρετες, ζηλευτές, εύμορφες.

Το ξέρεις αλλά δεν θέλεις να ξοδέψεις αισθήματα για κάτι άλλο, καλύτερο, σου φτάνει μια φτηνή χάρτινη αγκαλιά, ίσα να σκεπάσει τη στιγμή κι αύριο βλέπεις ή όχι…

Ναι, τη δικαιούσαι, όπως δικαιούσαι ότι αφήνει πίσω της, καλό ή κακό, ψεύτικο ή αληθινό. Συνέπειες, μακρές ή βραχείες.

Εσύ επιλέγεις. Φτηνή, ακριβή, χάρτινη, δυνατή.

Ένα είναι το σίγουρο. Καμία δεν θα είναι παντοτινή αν δεν δώσεις πρώτα στον εαυτό σου γαλαντόμα μία και δεν την ανταποδώσεις με την ίδια θέρμη στους άλλους, όπως την αποζητάς.

Χιλιάδες αγκαλιές γύρω σου κι εσύ πάντα ψάχνεις αχόρταγα για την άλλη…

Ίσως γιατί κανείς δεν αγκάλιασε το είναι σου, μα μόνο το κορμί σου…


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις