Λόγια που πετούν στον αέρα σαν μικρά χελιδόνια, έτοιμα να φωλιάσουν με το ταίρι τους σ’ αυτούς που θα πιστέψουν.

Στ’ αυτιά που θα νομίσουν πως κουβαλούν την άνοιξη.

Σ’ αυτούς που ζουν γι’ αυτήν, υπομένοντας το βαρύ χειμώνα τους, που ποτέ δεν φεύγει.

Λέξεις σκαμμένες στο χαρτί, αναζητούν η μία την άλλη για να πλανέψουν τα μάτια που θα τις δουν.

Κάθονται, στοιχίζονται, τακτοποιούνται κι αλλάζουν συνεχώς σειρά, για να μπερδέψουν, να εξαπατήσουν.

Τη μια φτιάχνουν σχήματα τρυφερά και την άλλη ακονίζουν μαχαίρια που πονούν και κόβουν σε χίλια κομμάτια, αισθήματα, σκέψεις, αναμνήσεις.

Μερικές φορές πάλι, λατρεύουν, αγαπούν τα λόγια, ερωτοτροπούν, ζευγαρώνουν μαζί τους και συνωμοτούν.

Γεννούν υπάρξεις, ψεύτικες αγγελικές μορφές, φανταστικούς σωτήρες, σαρώνοντας θύμησες και πάθη.

Ορθώνουν ανάστημα και χτυπούν μέχρι να σε ρίξουν κάτω.

Κι όταν το πετύχουν, γυρνούν αμετανόητες πίσω και θεραπεύουν, γίνονται ίαση, άφεση στον πόνο.

Τι κι αν μετά πολεμούν μεταξύ τους για τη νίκη, το τρόπαιο, την πρωτιά, αγέρωχα και ασταμάτητα συνεχίζουν μέσα από στόματα μικρά, χέρια αποστεωμένα…

Λέξεις ανώριμες, λόγια αδάμαστα, δάκρυα ζεστά.

Ποιο χέρι τις θερίζει, ποιο στόμα τα τρυγά, για πού κινούν το ταξίδι τους κάθε φορά;

Κι όμως γι αυτά ζούμε, είναι ο ήλιος μας, το φως μας, σ’ αυτά πιστεύουμε, έτσι τ’ αναζητούμε.

Λέξεις άπληστες και τρυφερές, λόγια απέριττα και λάγνα, αρμονικά σπαρμένα, εύκολο να τα πάρεις, δύσκολο να τα ζήσεις…


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις