imageΌμορφα και γλυκά ακούω τη μουσική σου συνέχεια, ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι που σε νιώθω μέσα στο κεφάλι μου να χορεύεις αργά και λικνιστικά στο ρυθμό της.

Μακάρι να ήμουν κοντά σου ν’ ακούσω το κρυφό σου παράπονο να δω τα χείλη σου να κινούνται όσο το περιγράφουν κι εγώ να τα κοιτώ αχόρταγα να με μαλώνουν.

Να σε σφίξω στην αγκαλιά μου και να το διαλύσω, να το εξαφανίσω μέσα στα χέρια μου που θα γίνουνε φωλιά σου.

Άσε με να σε δω, ν’ αφουγκραστώ τον πόνο σου, τις επιθυμίες σου και να τα απαλύνω.

Δώσε μου ότι δεν έχεις δώσει και θα το δεχτώ. Ίσως να πονέσεις περισσότερο, όσο δεν έχεις πονέσει ποτέ στη ζωή σου αλλά να είσαι σίγουρη ότι ποτέ αγάπη δεν φτιάχτηκε με υποσχέσεις.

Γίνε το όραμα μου για λίγο χωρίς να το σκεφτείς κι έλα να σταθούμε σ’ ένα τόσο ψηλό σημείο που δεν θα μας βλέπει κανείς, παριστάνοντας τους αγγέλους.

Άνοιξε την ψυχή σου διάπλατα και καθάρισε την, στρώσε τα καλύτερα στρωσίδια της για να με υποδεχτείς και γίνε η μικρή, τρυφερή, αγνή οικοδέσποινα μου…


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις