Κι όταν ο διάβολος σε πλησιάζει την ώρα που είσαι αμέριμνος

και τρομαγμένος γυρνάς να τον αντικρίσεις με φόβο

τ’ αγγελικό του πρόσωπο σε καθησυχάζει

το χάδι του σε συνταράσσει

και το λάγνο του χαμόγελό σε παγώνει.

Τότε θαρρείς πως κόλαση είσαι ο ίδιος, κάτι ίσως σου λείπει

πολλά σου λείπουν μα δεν τα ξέρεις πριν τα γνωρίσεις

πριν οι πύρινες φλόγες αρχίσουν να σε κάνουν να νιώσεις τ’ αναίσθητο πετσί σου

να λιώσουν την παγωμένη λάβα μέσα σου και να την κάνουν ένα μ’ αυτή

μ’ αυτή που φέρνει τύψεις, θλίψη, μετάνοια για χαμένες αμαρτίες, σκόρπιες αδύναμες πνιγμένες επιθυμίες

κρεμασμένες σε μια ντουλάπα μουχλιασμένη, γεμάτες ναφθαλίνη πια…

χρόνια λειψά μέσα σε ψεύτικες οάσεις, σκουπιδότοποι αναγκών και υποχρεώσεων άλλων

βλακεία, απατηλές καταστάσεις, οικοδομήματα σαν από σπιρτόξυλα φτιαγμένα,

γκρίνια, ζόρι, καταπιεσμένες σπίθες πυρκαγιάς χωμένες μες στο χώμα

που αντί να καίνε ξένα δάση σε κατατρώνε μέρα με τη μέρα μέχρι ν’ αφήσουν στάχτες από την ύπαρξη σου.

Σαν η στιγμή της προσέγγισης, που τόσο φοβάσαι, έρχεται λυτρωτική, ζωντανή, θεάρεστη

συνειδητοποιείς πως δεν είναι ο διάβολος αυτός που έτρεμες πάντα, μα τα καζάνια που κόχλαζαν μέσα σου, γιατί έτσι σ’ έκαναν να πιστεύεις πάντα…


imageΌμορφα και γλυκά ακούω τη μουσική σου συνέχεια, ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι που σε νιώθω μέσα στο κεφάλι μου να χορεύεις αργά και λικνιστικά στο ρυθμό της.

Μακάρι να ήμουν κοντά σου ν’ ακούσω το κρυφό σου παράπονο να δω τα χείλη σου να κινούνται όσο το περιγράφουν κι εγώ να τα κοιτώ αχόρταγα να με μαλώνουν.

Να σε σφίξω στην αγκαλιά μου και να το διαλύσω, να το εξαφανίσω μέσα στα χέρια μου που θα γίνουνε φωλιά σου.

Άσε με να σε δω, ν’ αφουγκραστώ τον πόνο σου, τις επιθυμίες σου και να τα απαλύνω.

Δώσε μου ότι δεν έχεις δώσει και θα το δεχτώ. Ίσως να πονέσεις περισσότερο, όσο δεν έχεις πονέσει ποτέ στη ζωή σου αλλά να είσαι σίγουρη ότι ποτέ αγάπη δεν φτιάχτηκε με υποσχέσεις.

Γίνε το όραμα μου για λίγο χωρίς να το σκεφτείς κι έλα να σταθούμε σ’ ένα τόσο ψηλό σημείο που δεν θα μας βλέπει κανείς, παριστάνοντας τους αγγέλους.

Άνοιξε την ψυχή σου διάπλατα και καθάρισε την, στρώσε τα καλύτερα στρωσίδια της για να με υποδεχτείς και γίνε η μικρή, τρυφερή, αγνή οικοδέσποινα μου…


Ο πρύτανης στέλνει φαξ την τελευταία στιγμή, η αστυνομία δεν το λαμβάνει, η εισαγγελέας έχει φύγει για σαββατοκύριακο, ο κόσμος διαμαρτύρεται, η βουλή ψηφίζει λευκές σελίδες με το φόβο στα μάτια μέσω διαγραφών, τα μαγαζιά καίγονται, βουλευτές κάνουν κωλοτούμπες για μια θέση και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας, ανέχειας και αηδίας προς τον πολιτικό κόσμο.

Αυτή είναι η Ελλάδα της «Δημοκρατίας», με σκάνδαλα, κλεψιές, εξαθλίωση και καμία τιμωρία εκτός των φτωχών που καλούνται να γίνουν κλέφτες στα γεράματα για να πάρουν την ινσουλίνη ή τα φάρμακα για τον καρκίνο από την τσέπη τους γιατί ο υπουργός υγείας ασχολείται περισσότερο με το σκυλάκι του και τη θέση του στο κόμμα από αυτούς.

Και το κάνει γιατί νιώθει ασφαλής διότι κρατά μια έδρα στο πανεπιστήμιο που θα μπορούσε να πάρει ένας νέος επιστήμονας μόνο και μόνο για να πάρει τη σύνταξη, όπως έκαναν πάμπολλοι στο παρελθόν, γιατί τα πανεπιστημιακά «πνευματικά» άτομα που εμπλέκονται με την πολιτική κοίταξαν να βολέψουν πρώτα τους κώλους τους ώστε ότι και να γίνει να μην μείνουν με λιγότερες από 2-3 συντάξεις ή μισθούς…


Φως, ένα άστρο μέσα στην παγωμένη νύχτα του Φλεβάρη. Ένα άστρο που φωτίζει το δρόμο του κάθε οδοιπόρου μέσα στο σκοτάδι, όταν τ’ αγιάζι διαολεμένα κουνά τα κλαδιά των δέντρων που μέσα στη νοτισμένη ατμόσφαιρα και την ομίχλη μοιάζουν με δρεπανοφόρα χέρια τα οποία προσπαθούν να κόψουν κάθε καλή διάθεση.

Κι όμως, αυτό τ’ αστέρι π’ ανάβει στο βάθος τα σβήνει όλα μονομιάς. Σε κάνει να νιώθεις άτρωτος και μόνο βλέποντας το από μακριά.

Στέλλα, άστρο στα Ιταλικά, μονάδα ζωής στην κάθε γλώσσα, γιατί κάθε άστρο είναι μονάχο του και μοναδικό κι ας δείχνει ότι συνωστίζεται και ίδιο με όλα τ’ άλλα.

Κάθε αστέρι στον ουρανό ή τη γη στέκεται στη δική του πλευρά και δίνει λάμψη στο χώρο του, μέχρι που θωρεί ένα άλλο άστρο από μακριά και αυτό ένα άλλο, κι ένα άλλο, και όλα μαζί διάσπαρτα φωτίζουνε τον κόσμο.

Αυτή άλλωστε είναι η δουλειά τους, να δίνουν φως απλόχερα σ’ όποιον το έχει ανάγκη αλλά να είναι καταδικασμένα να μην πλησιάζουν το ένα το άλλο για να μην καούν.

Είναι καταδικασμένα να βρίσκονται, είτε μέσα στο σκοτάδι του σύμπαντος, είτε μέσα στις σκοτεινές ανθρώπινες νύχτες και να λάμπουν σε όσους κοιτούν ψηλά για να τα δουν.


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Αναζήτηση

Φόρτωση...

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις