image«Μαμά ποια είναι αυτή που λέει τόσες σαχλαμάρες;»

«Ποια παιδάκι μου;»

«Να αυτή η χαζή που την βλέπω στο ιντερνέτ. Έχει γράψει κάτι βλακείες και όλοι τρέχουν αν της κάνουν like στο Facebook…»

«Για να δω… Μα τι λες, αυτή είναι η γνωστή παρουσιάστρια…»

«Πότε ρε μάνα; Την εποχή του Κολοκοτρώνη; Εγώ δεν την έχω δει ποτέ!»

«Ε, ναι είναι λίγο μεγάλη αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι αυτή η γυναίκα ήταν χρόνια στην τηλεόραση και έχει γράψει πολλά βιβλία, έγραφε και σε εφημερίδες!»

«Και ποιος την διάβαζε; Μη μου πεις ότι εσύ την διάβαζες ή την διαβάζεις…»

«Εεε, ναι κάποια στιγμή…»

«Και τι κατάλαβες;»

«Πολλά, σου λέω είναι πολύ γνωστή και κόρη πολιτικού με γνώσεις και αναγνωρισιμότητα. Δεν βλέπεις άλλωστε ότι έχει καμιά πεντακοσαριά like στη δημοσίευσή της;»

«Δηλαδή ο αξιόλογος και ο έξυπνος άνθρωπος φαίνεται μόνο από τα like και την αναγνωρισιμότητα. Δεν μπορεί να γράφει βλακείες; Να, διάβασε εδώ…»

Η μητέρα έσκυψε πάνω από την οθόνη του υπολογιστή της κόρης της, φόρεσε τα γυαλιά της και άρχισε να διαβάζει προσεκτικά. Μετά από λίγο άρχισε να κουνάει το κεφάλι συναινώντας αμίλητα στα όσα έλεγε η μικρή.

«Δεν είναι και από τα καλύτερα της…» είπε και έβγαλε τα γυαλιά.

«Είδες όμως πόσοι και ειδικά πόσες τις λένε ότι είναι καταπληκτικά αυτά που γράφει; Δεν ψωνίζεται περισσότερο έτσι;»

«Αυτό είναι αλήθεια αλλά ο κόσμος…»

«Ο κόσμος έχω καταλάβει ότι είναι χαζός. Κι εμείς λέμε σαχλαμάρες με τους φίλους αλλά δεν τις πουλάμε. Αυτό είναι απόσπασμα από το βιβλίο της που πουλάει τρελά. Κάτσε να πω στον Τάκη και τα παιδιά που γράφουν κάτι απίθανες ατάκες κατά διαστήματα να τα μαζέψουν και να κάνουμε ένα βιβλίο, να βγάλουμε κανένα φράγκο.»

«Εσύ καλά θα κάνεις να κοιτάς τα μαθήματά σου και ν’ αφήσεις τις σαχλαμάρες!»

«Γιατί ρε μάνα; Έτσι όπως τα έχουν κάνει γιατί να μην πουλήσουμε κι εμείς;»

«Γιατί πρώτον δεν θα βρεθεί κανείς να σας εκδώσει και αν βρεθεί δεν θα σας αγοράσει κανείς»

«Δηλαδή;»

«Δηλαδή πρέπει να είσαι “κάποιος” για να επιτύχεις, να σε ξέρουν»

«Μας ξέρουν οι φίλοι μας»

«Δεν φτάνουν αυτοί, πρέπει να σε ξέρουν και αυτοί που κινούν τα νήματα, που έχουν τις διασυνδέσεις…»

«Και τότε θα τα κονομήσουμε όπως αυτή;»

«Μπορεί…»

«Για να καταλάβω, αν γίνουμε γνωστοί μπορούμε να γράφουμε ότι σαχλαμάρα θέλουμε και να ζούμε από αυτό;»

«Δεν ξέρω. Τι ερωτήσεις είναι αυτές; Εσύ στην ηλικία σου έπρεπε να ασχολείσαι με άλλα, όπως τι θα κάνεις στη ζωή σου!»

«Μα, με αυτό ασχολούμαι! Θέλω να γράφω σαχλαμάρες, να κάνω πλάκα με τον κόσμο, να τον βρίζω και αυτοί να μου βαράνε παλαμάκια και να με πληρώνουν για να τους ξεφτιλίζω. Όπως κάνει αυτή η κυρία που είναι στην ηλικία σου και την θαυμάζεις…»

«Δεν την θαυμάζω πια…»

«Γιατί;»

«Γιατί μάλλον θα σου κάψει το μυαλό με τις βλακείες της. Τέρμα ο υπολογιστής και μην σε ξαναδώ να διαβάζεις τις αηδίες που γράφει. Να την διαγράψεις και από φίλη!»

«Μάνα, νομίζω ότι ένα από τα like είναι και δικό σου. Α, ρε μάνα… Γαμώ τη γενιά σου, γαμώ…»


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις