imageΗ βαριά δρύινη πόρτα άνοιξε με έναν γλυκό θόρυβο. Ένας αμίλητος και ανέκφραστος κύριος γύρω στα 65 με γυαλάκια και κουστούμι μπήκε μέσα. Η όψη του δεν ήταν σημαντική, μάλλον αδιάφορη θα έλεγε κάποιος που τον έβλεπε για πρώτη φορά. Μια συνηθισμένη φυσιογνωμία. Έκανε ένα μικρό βήμα και πάτησε στο παχύ χαλί που βρισκόταν μπροστά του βυθίζοντας το παπούτσι του στο πυκνό μαλλί.

"Καλώς ήλθατε!" ακούστηκε μια βραχνή γεροντίστικη φωνή από τα δεξιά του. "Σας περιμέναμε καιρό. "Νομίζουμε ότι πλέον ήρθε η ώρα να αποτελειώσετε τη δουλειά που σας ετοιμάσαμε όπως την σχεδιάσατε πριν δέκα χρόνια..." συνέχισε.

Ένα ελαφρύ μειδίαμα σχηματίστηκε στο πρόσωπό του και δυνατά γέλια αντήχησαν μέσα στην αίθουσα από τους παραβρισκόμενους...

Ένα δεύτερο βήμα τον έφερε κοντά στη βελούδινη πολυθρόνα που τον περίμενε. Κάθισε πάνω της λες και ήταν δικιά του και άπλωσε τα χέρια του στα χοντρά ξύλινα μπράτσα της χαϊδεύοντας τα. Ο ηλικιωμένος που τον υποδέχθηκε έσκυψε και υπέβαλε τα σέβη του με μια βαθιά υπόκλιση. Τα κούτσουρα στο τζάκι συμπλήρωναν την περισσή εικόνα της χλιδής που απέπνεε η ατμόσφαιρα. Ένας – ένας όσοι βρίσκονταν στην αίθουσα του μεγάρου τον πλησίασαν και του φιλούσαν το χέρι σιωπηλά όσο εκείνος τους θωρούσε ακίνητος με σταθερό και σίγουρο βλέμμα, χωρίς όμως να τους δίνει καμία σημασία.

Βρισκόταν στον κόσμο του που δεν είχε καμία σχέση με τον κόσμο που πίστευαν οι άλλοι ότι ζούσε. Αυτή η ένδειξη υποταγής ήταν αναμενόμενη για τον ίδιο που είχε βρεθεί πολλές φορές στην ίδια θέση με τους υποταγμένους ακόμα και σε αυτή την ηλικία, ακόμα και σε αυτή τη θέση.

Περίμενε πότε θα τελειώσει αυτή η μικρή δόση ικανοποίησης για να φιλήσει κι αυτός τα χέρια στα οποία χρωστούσε και που βρίσκονταν πολύ μακρύτερα από εκείνο τον τόπο…


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις