imageΠριν πάρα, μα πάρα πολλά χρόνια ο Οδυσσέας Ανδρούτσος τα έβαλε με τον Ομέρ Βρυώνη στο χάνι της Γραβιάς για τα πιστεύω του και νίκησε. Έμεινε στην ιστορία και αν και λίγοι ξέρουν την ιστορία όλοι έχουν ακουστά το μέρος της μάχης και το χρησιμοποιούν σαν παράδειγμα στο λόγο τους.
Σήμερα ζούμε μια άλλη μάχη, αυτή του χανείου της γραβιέρας. Μια παρωδία που κι αυτή θα μείνει στην ιστορία ως η πιο ηλίθια μάχη από τη νεολιθική εποχή έως σήμερα. Γιατί, ενώ από την Ελλάδα πέρασαν πολλοί, πατριώτες, προδότες, κλέφτες, ευεργέτες, ποτέ, μα ποτέ στην ιστορία μας αλλά και αυτή της Ευρώπης δεν έχουν υπάρξει τόσοι ηλίθιοι μαζεμένοι στο ανώτατο επίπεδο ηγεσίας και κυβερνήσεως και τόσοι βολεμένοι «πολίτες».
Αν το πρόβλημα ήταν μόνο ελληνικό θα λέγαμε «πάει στο διάολο…», εδώ όμως πρόκειται για τη συνομωσία των ηλιθίων και των απατεώνων, που προφανώς εκκολάπτονται και αναπαράγονται μεταξύ τους -ευτυχώς για μας δηλαδή- γιατί απ’ ότι φαίνεται το ζήτημα είναι άκρως γονιδιακό και συμπεριφορικό…

imageΗ βαριά δρύινη πόρτα άνοιξε με έναν γλυκό θόρυβο. Ένας αμίλητος και ανέκφραστος κύριος γύρω στα 65 με γυαλάκια και κουστούμι μπήκε μέσα. Η όψη του δεν ήταν σημαντική, μάλλον αδιάφορη θα έλεγε κάποιος που τον έβλεπε για πρώτη φορά. Μια συνηθισμένη φυσιογνωμία. Έκανε ένα μικρό βήμα και πάτησε στο παχύ χαλί που βρισκόταν μπροστά του βυθίζοντας το παπούτσι του στο πυκνό μαλλί.

"Καλώς ήλθατε!" ακούστηκε μια βραχνή γεροντίστικη φωνή από τα δεξιά του. "Σας περιμέναμε καιρό. "Νομίζουμε ότι πλέον ήρθε η ώρα να αποτελειώσετε τη δουλειά που σας ετοιμάσαμε όπως την σχεδιάσατε πριν δέκα χρόνια..." συνέχισε.

Ένα ελαφρύ μειδίαμα σχηματίστηκε στο πρόσωπό του και δυνατά γέλια αντήχησαν μέσα στην αίθουσα από τους παραβρισκόμενους...

Ένα δεύτερο βήμα τον έφερε κοντά στη βελούδινη πολυθρόνα που τον περίμενε. Κάθισε πάνω της λες και ήταν δικιά του και άπλωσε τα χέρια του στα χοντρά ξύλινα μπράτσα της χαϊδεύοντας τα. Ο ηλικιωμένος που τον υποδέχθηκε έσκυψε και υπέβαλε τα σέβη του με μια βαθιά υπόκλιση. Τα κούτσουρα στο τζάκι συμπλήρωναν την περισσή εικόνα της χλιδής που απέπνεε η ατμόσφαιρα. Ένας – ένας όσοι βρίσκονταν στην αίθουσα του μεγάρου τον πλησίασαν και του φιλούσαν το χέρι σιωπηλά όσο εκείνος τους θωρούσε ακίνητος με σταθερό και σίγουρο βλέμμα, χωρίς όμως να τους δίνει καμία σημασία.

Βρισκόταν στον κόσμο του που δεν είχε καμία σχέση με τον κόσμο που πίστευαν οι άλλοι ότι ζούσε. Αυτή η ένδειξη υποταγής ήταν αναμενόμενη για τον ίδιο που είχε βρεθεί πολλές φορές στην ίδια θέση με τους υποταγμένους ακόμα και σε αυτή την ηλικία, ακόμα και σε αυτή τη θέση.

Περίμενε πότε θα τελειώσει αυτή η μικρή δόση ικανοποίησης για να φιλήσει κι αυτός τα χέρια στα οποία χρωστούσε και που βρίσκονταν πολύ μακρύτερα από εκείνο τον τόπο…


imageΕίπα κι εγώ ότι θα ζήσω για πρώτη φορά στη ζωή μου ένα δημοψήφισμα.

Να δω πως είναι να έχεις άποψη πάνω σε ένα ζήτημα ρε αδελφέ.

Να ζήσω κι εγώ λίγη από τη δημοκρατία της Ισλανδίας, εκτός από αυτή των ελληνικών εκλογών.

Να πω τη γνώμη μου για θέματα που αφορούν την Ευρώπη και την Ελλάδα και να τους κάνω μια μεγάλη πλάκα μαζί με άλλους Έλληνες και να βγει ένα αποτέλεσμα 80% ότι θέλουμε να φύγουμε από την ευρωζώνη και να χεστούν.

Αλλά δεν με άφησαν… τελευταία στιγμή όλα τα κόμματα έγιναν ένα και λυσσαλέα μου είπαν πάλι ότι είμαι ανεύθυνος και δεν μπορώ να αποφασίσω για την τύχη της χώρας μου.

«Ρε δεν ψηφίζουμε γονείς, πολιτικούς ψηφίζουμε!» θέλω να τους πω και να τους τρίψω στη μούρη την «υπευθυνότητα» τους που μας έχει φέρει σε αυτά τα χάλια.


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Αναζήτηση

Φόρτωση...

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις