image

Αφορμή πάλι για ένα κείμενο μου είναι μια δημοσίευση μου στο Facebook που έκφραζε την απέχθεια μου προς το λυντσάρισμα του Καντάφι.

Αποκλήθηκα από έναν «πολιτισμένο φίλο», δικό μου, της κλασσικής μουσικής και της όπερας, «ρατσιστής» γιατί δεν αντέχω να βλέπω, ούτε καν ένα τύραννο, να βασανίζεται με σβήσιμο τσιγάρων στο κορμί, το ξέσκισμα του πτώματος του και την σκύλευση, όχι μόνο του ιδίου, αλλά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και υπόστασης, ακόμα και των βασανιστών του. Μέμφθηκα γιατί δεν άντεχα να βλέπω την υπέρμετρη χαρά της «κυρίας» Κλίντον με το κομμάτιασμα του, ενώ στο παρελθόν έκλαιγε με μαύρο δάκρυ για τους πονεμένους αμερικανούς εισβολείς της Σομαλίας, που είχαν την ίδια τύχη.

Επιπλέον, άκουσα ή μάλλον διάβασα ότι, σ’ έναν εμφύλιο αυτά είναι «σταγόνες που λερώνουν το χαλί» και είναι «φυσικό και δικαιολογημένο», να βλέπουμε ανθρώπους να περιφέρονται με κομμένα κεφάλια στα χέρια.

imageΚαι ρωτώ.

Αν αυτό δεν είναι άρρωστη σκέψη και κτηνωδία, τότε τι είναι;

Μπορεί αυτό να θεωρείται φυσικό αλλά «μη αισθητικά αποδεκτό», όπως είδα να γράφεται;

Πόσο καλοβολεμένα κτήνη είμαστε όταν κλαίμε για ένα σκυλάκι που υποφέρει ή φωνάζουμε για τις ταυρομαχίες και γελάμε με χαρά όταν βλέπουμε να κομματιάζονται άνθρωποι, δρώντας σαν κτήνη, με τον τρόπο δηλαδή που οι σημερινοί κομματιασμένοι και τέως δυνάστες έκαναν μέχρι το θάνατο τους;

Εντέλει, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα επιλεκτικά και πότε; Μόνο όταν κάποιος έχει τη δύναμη;

Αν θέλουμε το Κολοσσαίο γιατί δεν το λειτουργούμε ξανά;

Δικαιούσαι να βασανίζεις ένα βασανimageιστή και πότε;

Είναι ο βασανισμός άρτος και θέαμα για το πόπολο;

Ήταν ο Καντάφι κτήνος όταν τους έδινε πετρέλαια ή πριν λίγο καιρό ήταν παρέα με τον Μπερλουσκόνι ή τον Παπανδρέου ή τον Ομπάμα;

Γιατί δεν τον σκότωσαν τότε που ήταν πιο εύκολο; Μήπως για να έχουμε το σημερινό τσίρκο;

Το θέμα είναι ότι, και η Κλίντον που χαιρόταν και γελούσε σαν χαζογκόμενα που της πήραν διαμαντένιο δαχτυλίδι αλλά και όσοι δικαιολογούν την επίδειξη της σκύλευσης μιας ανθρώπινης ύπαρξης ανήκουν σε άλλη συνομοταξία και είναι ίδιοι με αυτόν που βασάνισαν σαν βασανιστή.

Το διεθνές δίκαιο, που αγνοούν όλα αυτά τα ανθρωποειδή ελληνικά και ξένα, είναι ξεκάθαρο σε ότι αφορά την τιμωρία και το δίκαιο του πολέμου. Για το λόγο αυτό, οι προσωπικές τους απόψεις, όπως και η δική μου βέβαια, δεν παίζουν κανέναν ρόλο.

Κάποιοι, προβάλλοντας όλα αυτά τα imageστιγμιότυπα συνέχεια στα κανάλια θέλουν να μας περάσουν ως αποδεκτό το «ξέσκισμα» όλων και να μας πουν ότι πρέπει να το θεωρούμε φυσιολογικό. Επιπλέον, να έχουμε το νου μας γιατί αν το έπαθε αυτό ο «παντοδύναμος» Καντάφι, τι μπορεί να μας τύχει εμάς…

Φτάσαμε από την δήθεν «ευγένεια» του 2ου παγκοσμίου πολέμου, με τις δίκες της Νυρεμβέργης, στο άλλο άκρο, αυτό του βασανισμού και της άμεσης αυτοδικίας αλλά και της συνεχούς προβολής, γιατί γι’ αυτό δημιουργήθηκε το συγκεκριμένο αιματηρό υπερθέαμα, για την προβολή. Να το βλέπουμε ξανά και ξανά και ξανά στο YouTube και τα κανάλια και να το εμπεδώσουμε.

Για όσους έχουν απορία για το αν με ενδιέφερε ποτέ ο Καντάφι θα απαντήσω, «ποτέ δεν με απασχόλησε το αν ζει ή πέθανε ο Καντάφι ή οποιοσδήποτε άλλος τύραννος, δικτάτορας ή παρόμοιος «ηγέτης», γιατί δεν ήμασταν κουμπάροι, ούτε ομοϊδεάτες. Αλλά δεν μπορώ πια την κτηνωδία και την υποκρισία που εμπεριέχεται σε ανατολή και δύση».

Όλα τα κτήνη έχουν πάντα μια δικαιολογία για τις πράξεις τους. Το ίδιο και ο Καντάφι και όσοι από το λαό του έδρασαν έτσι με το βασανισμό του, όπως και όλοι οι άλλοι, προσκείμενοι σ’ αυτόν, φιλικά ή μη. Η δικαιολογία τους κρύβει πάντα το μίσος, την εκδίκηση, το σαδισμό, την επιβολή κυριαρχίας, το συμφέρον και ότι πιο ποταπό κρύβει κάθε τέτοιος «άνθρωπος» στην ψυχή του…

Έχω ένα πιτ μπουλ και σας πληροφορώ ότι, είναι εκατομμύρια φορές πιο ευγενικό και «ανθρώπινο», με ανθρώπους και ζώα…

Επειδή θα είναι μέρες στο ψυγείο, όσοι ενδιαφέρονται, ας τρέξουν να προλάβουν να φωτογραφηθούν με το πτώμα του, άσχετα αν οι μισοί από αυτούς θα ήθελαν φωτογραφία μαζί του όσο ήταν ζωντανός…


4 σχόλια:

Κατερίνα Βάνδουλα είπε...

Δεν έχεις άδικο, σε όλα όσα γράφεις, αλλά είναι φορές που πραγματικιά γίνεσαι κτήνος όταν μαθαίνεις (και γράφω "μαθαίνεις", γιατί εγώ τουλάχιστον δεν θα μπορούσα να είμαι παρούσα σε κάτι τέτοιο, δεν θα άντεχα) ότι κάποιος που έπραξε κάτι φρικαλέο, όπως τον βιασμό ας πούμε ενός μικρού παιδιού ή βρέφους, θανατώθηκε βασανιστικά και χαίρεσαι και νιώθεις δικαίωση.
Βέβαια, το να φωτογραφίζεσαι με τον ήδη βασανισμένο και νεκρό πια βιαστή ξεπερνάει την δικαίωση και φτάνει στον εξεφτελισμό όχι μόνο του νεκρού, αλλά και του εαυτού σου του ίδιου.
Ξέρεις όμως Βασίλη και επιστρέφω στην περίπτωση του Καντάφι, οι άνθρωποι από τις χώρες αυτές είναι έτσι γαλουχισμένοι που το να βασανίζεται κάποιος, θεωρείται ως μία απλή τιμωρία. Για παράδειγμα, αν ένα παιδάκι κλέψει ένα καρβέλι ψωμί, γιατί έχει να φάει μέρες και πεινάει πολύ, είναι απόλυτα φυσιολογικό κι εύκολο για τους ενήλικες να το ξαπλώσουν στην άσφαλτο, να του ακινητοποιήσουν το χεράκι που έκλεψε και να περάσουν ένα φορτηγό από πάνω του, κάνοντας το θρύψαλα κι όλοι οι παρόντες και αυτόπτες μάρτυρες να χειροκροτάνε και να ζητοκραυγάζουν. Ή μία γυναίκα που μοίχευσε, είναι ότι πιο φυσιολογικό να την θάψουν ζωντανή μέχρι τους ώμους και να την λιθοβολούν στο πρόσωπο και στο κεφαλί γενικά, μέχρι να ξεψυχήσει. Αν λοιπόν λειτουργούν έτσι για περιπτώσεις τέτοιες, φαντάσου πόσο εύκολο τους ήταν για τον Καντάφι.
Η βία φέρνει βία ... και η σωματική και η ψυχολογική. Και με πιάνει κρύος ιδρώτας, όταν σκέφτομαι ότι κι εμείς με τόση βία που δεχόμαστε -αργά ή γρήγορα- ίσως να αρχίσουμε να λειτουργούμε σαν όρνια.
Και τελειώνοντας, θέλω να σου πω ότι σ' αυτούς που δεν μπορώ να τους δώσω κανένα ελαφρυντικό, είναι οι δημοσιογράφοι και τα τηλεοπτικά κανάλια, αλλά τώρα θα μου πεις κι αυτοί είναι μέρος του συστήματος που μας βιάζει καθημερινά ...
Καλό ξημέρωμα Βασίλη!

Κατερίνα Βάνδουλα είπε...

Για τους πολιτικούς και την συμπεριφορά τους δεν κάνω καμία αναφορά, γιατί αυτοί είναι πιο τέρατα κι από τα τέρατα!

Βασίλης Δημητριάδης είπε...

Ίσως Κατερίνα λειτουργόντας ως άνθρωποι συναισθηματικά φορτισμένοι να κάναμε κάτι παρόμοιο αν μας πείραζαν το παιδί μας ή ένα αγαπημένο μας πρόσωπο. Αυτό όμως που δεν θα κάναμε θα ήταν να γίνουμε όχλος ή να το βιντεοσκοπήσουμε με χαρά επιδεικνύοντας το τρόπαιο όπως έκαναν αυτοί...

Κατερίνα Βάνδουλα είπε...

Όχι. Εμείς σίγουρα δεν θα το κάναμε.

http://www.youtube.com/watch?v=8LdUPLyE1B4

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις