imageΜα καλά για πόσο γίδια μας έχετε ρε πολιτικάντηδες της πλάκας;

Πόσο ηλίθιοι νομίζετε ότι είμαστε;

Τόσο;

Έ όχι, ούτε τόσο, ούτε καν τόσο δα. Το ότι δεν μιλά ο κόσμος όταν σας ακούει να τον λέτε τεμπέλη ή οι πιτσιρικάδες που τους λέτε αποβλακωμένους και κοπρόσκυλα δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνουν. Απλά σας έχουν γραμμένους στα παλιά τους τα παπούτσια αλλά που να το αντιληφθείτε;

Γι’ αυτό όταν έρθει η ώρα τρέξτε να κρυφτείτε κι αν δεν το κάνετε από ντροπή, ως οφείλετε, να το κάνετε από φόβο.


imageΑύριο 28η Οκτωβρίου. Εβδομήντα ένα χρόνια μετά το ΟΧΙ οι σημερινοί πολιτικοί μας είχαν το θάρρος να ξαναπούν ΟΧΙ.

Το θέμα είναι όμως ότι αυτή τη φορά δεν το είπαν στη Γερμανίδα τουρίστρια Μέρκελ, στην οποία προφανώς δεν της είχε κάτσει καλά ή μάλλον καθόλου ο τριχωτός Γκρίκ λάβερ του 70 και γι’ αυτό έχει λυσσάξει να μας τα ξυρίσει και να μας τα κουρέψει όλα...

Αυτή τη φορά το είπαν στους Έλληνες. Σε αυτούς που τους πληρώνουν για να τον υπηρετούν αλλά τους έχουν κάνει υπηρέτες.

Οι «Έλληνες» πολιτικοί ύψωσαν το ανάστημα τους για άλλη μια φορά, μας έδειξαν την πόρτα υπηρεσίας και μας είπαν.

ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΟΧΙ !

Κι εμείς το ακούσαμε. Στην αρχή γελάσαμε. Μετά παραξενευτήκαμε. Αργότερα εξαγριωθήκαμε. Και στο τέλος απογοητευτήκαμε.


image

Αφορμή πάλι για ένα κείμενο μου είναι μια δημοσίευση μου στο Facebook που έκφραζε την απέχθεια μου προς το λυντσάρισμα του Καντάφι.

Αποκλήθηκα από έναν «πολιτισμένο φίλο», δικό μου, της κλασσικής μουσικής και της όπερας, «ρατσιστής» γιατί δεν αντέχω να βλέπω, ούτε καν ένα τύραννο, να βασανίζεται με σβήσιμο τσιγάρων στο κορμί, το ξέσκισμα του πτώματος του και την σκύλευση, όχι μόνο του ιδίου, αλλά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και υπόστασης, ακόμα και των βασανιστών του. Μέμφθηκα γιατί δεν άντεχα να βλέπω την υπέρμετρη χαρά της «κυρίας» Κλίντον με το κομμάτιασμα του, ενώ στο παρελθόν έκλαιγε με μαύρο δάκρυ για τους πονεμένους αμερικανούς εισβολείς της Σομαλίας, που είχαν την ίδια τύχη.

Επιπλέον, άκουσα ή μάλλον διάβασα ότι, σ’ έναν εμφύλιο αυτά είναι «σταγόνες που λερώνουν το χαλί» και είναι «φυσικό και δικαιολογημένο», να βλέπουμε ανθρώπους να περιφέρονται με κομμένα κεφάλια στα χέρια.


imageΕίχα ένα φίλο στη δουλειά που έλεγε κοροϊδευτικά την Ελλάδα, «Ελλαδία». Τώρα που το σκέπτομαι, μετά τα σημερινά επεισόδια, μάλλον είχε δίκιο. Γιατί έτσι έχουν καταντήσει οι πολιτικοί την Ελλάδα. Την έχουν κάνει Ελλαδία, κάτι σαν την Πομπηία την εποχή της παρακμής της.

Όχι απλά μια συρρικνωμένη χώρα αλλά μια παρηκμασμένη πόλη όπου κυριαρχούσαν τύραννοι αυτοκράτορες, λουκούλλεια γεύματα, διαφθορά, επιβολή της δικής τους προσωπικής «τάξης» με το ζόρι, σκόρπισμα χρημάτων δεξιά και αριστερά και άλλα πολλά.

Μ’ όλα αυτά που γίνονται χάνονται τα λόγια μας, δεν μπορούμε να μιλήσουμε, να εκφραστούμε πια. Ακούγεται όλο και πιο συχνά ότι έχουμε χούντα, όπως επίσης αυξάνονται και οι υποστηρικτές του Παπαδόπουλου. Αυτό δείχνει ότι ο κόσμος είναι πλέον πελαγωμένος και ψάχνει να βρει από κάπου να κρατηθεί.

Προσωπικά εμένα δεν με ενδιαφέρουν ούτε τα κόμματα, ούτε τα αποκόμματα, ούτε οι φθαρμένες ή μη ιδεολογίες που λειτουργούν σαν ναρκωτικό για τον περισσότερο κόσμο, ούτε οι χούντες, ούτε οι φούντες. Με ενδιαφέρει όμως η ποιότητα ζωής και ο τρόπος λειτουργίας της κοινωνίας που ζω και αυτό βλέπω να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.


image«Αριστόδικε τον βλέπεις αυτόν που κάθεται στην κορφή του βουνού απέναντι;»

«Τον βλέπω Εύδωρε»

«Αυτός είναι ο Ξέρξης!»

«Αυτός είναι ο περιβόητος Ξέρξης;»

«Ναι αυτός…»

«Και τι κάνει εκεί πάνω καθισμένος στο θρόνο με όλη αυτή την κουστωδία που φτάνει μέχρι τους πρόποδες;»

«Περιμένει να δει τη νίκη του. Να μας δει όλους να χάνουμε όπως στο Αρτεμίσιο και μετά να εφορμήσει σε όλο τον κόσμο…»

«Παντού;»

«Ναι παντού! Κρύψου κάποιος κοιτά προς τα δω!»

Ο Αριστόδικος και ο Εύδωρος κρύφτηκαν σε μια μικρή πέτρινη σπηλιά καλυμμένοι από δρύες, ενός εκ των κορυφών του όρους Αιγάλεω, που τους έδινε άπλετη ορατότητα προς τη ναυμαχία που λάμβανε χώρα στα στενά και το στρατό του Ξέρξη που είχε σκαρφαλώσει με την ίδια επιθυμία, ακολουθώντας τον βασιλιά του.

Από εκεί παρακολουθούσαν τον γεμάτο έπαρση Πέρση να παρατηρεί τα τεράστια δυσκίνητα πλοία του που εφορμούσαν κατά των ευέλικτων ελληνικών, κυνηγώντας τα στα στενά, μέσα στα οποία πίστευαν ότι τα είχαν στριμώξει. Τα χρυσά του κοσμήματα, η πορφυρή φορεσιά του από μετάξι και οι καλογυαλισμένες στολές και τα όπλα της προσωπικής του φρουράς, καθρέφτιζαν τις ακτίνες του ήλιου χιλιόμετρα μακριά, δημιουργώντας έναν αντικατοπτρισμό της αλαζονείας που τον διακατείχε, λαμπυρίζοντας σαν ένα δεύτερο άστρο την «θεϊκή», κατά πως πίστευε, παρουσία του.

«Αριστόδικε θα χάσουμε… Είναι πολλοί και τα πλοία τους τεράστια!»


imageΜε λένε Γιώργο. Οι φίλοι μου με φωνάζουν Κόκκινο Γιώργο, ενίοτε σκέτο Κόκκινο, σχεδόν ποτέ όμως Γιώργο.

Κάθομαι σ’ ένα μικρό καρεκλάκι σαν αυτά που έχουν οι τσαγκάρηδες και όλο και κάτι φτιάχνω. Καμιά φορά κοιτάζω έξω από το παράθυρο της παράγκας που είμαι, προς το πάρκο, στο ξέφωτο, μέσα από τα δέντρα. Βλέπω διάφορους να περνούν, τις περισσότερες φορές αδιάφορα. Δεν ξέρουν πως μέσα σ’ αυτή την ξύλινη κατασκευή βρίσκεται ένας άνθρωπος που δουλεύει ή μάλλον για να το πω καλύτερα καλλιτεχνεί.

Βρίσκομαι στην άκρη ενός πάρκου που είναι η συνέχεια και η άκρη ενός δάσους μέσα στην πόλη. Δε νομίζω να υπάρχουν πολλές πόλεις με αυτό το προνόμιο, η δικιά μου όμως το έχει. Δεν έχει όνομα, απλά τη λέω η πόλη μου. Δεν ξέρω που είναι, ούτε και μ’ ενδιαφέρει, αρκεί που μένω εδώ και περνώ ωραία.

Όσοι καταφέρνουν να με δουν, κοιτούν περίεργα, εξαιτίας μάλλον των μακριών μαλλιών και της γενειάδας που έχω αφήσει. Κανείς όμως δεν με φοβάται. Ίσως φταίει το καλοσυνάτο ύφος μου και η λεπτή κορμοστασιά μου που με κάνουν να δείχνω σαν τους άγιους στις εικόνες.

Ορισμένοι λένε πως είμαι οικολόγος, άλλοι λένε πως είμαι αναρχικός και άλλοι τρελός. Κανένας όμως δεν έχει δίκιο γιατί απλά δεν είμαι τίποτα. Είμαι ένας ελεύθερο πνεύμα που δεν γουστάρει πολύ τους άλλους ανθρώπους, ειδικά αυτούς που δεν ξέρει. Δεν είμαι μισάνθρωπος, απλά δεν θέλω πολλά-πολλά με όλο τον κόσμο. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου ως υπαρξιστή αλλά το μετάνιωσα. Δεν μου άρεσε και δεν με αντιπροσώπευε.


imageΛέω να γράψω κάτι ευχάριστο για τις πρώτες βροχούλες και τη δροσούλα που ήρθε μετά τον παρατεταμένο καύσωνα. Να μιλήσω για ωραία πράγματα που ζει ο κόσμος αλλά μετά ανοίγω την πόρτα και βλέπω το τσιμέντο, τη μουντίλα του και την κακομοιριά που έχουν μεταφέρει στον μελαγχολικό κόσμο, που δεν είναι έτσι λόγω εποχής και αναρωτιέμαι τι στο διάολο συμβαίνει εδώ; Που ζούμε;

Πιάνω τον εαυτό μου να γράφω σαν δυσλεκτικός τις λέξεις ανάποδα ή με λειψά γράμματα από τα νεύρα μου και να κοκκινίζει το κείμενο από τα λάθη στον κειμενογράφο.

Ακούω τα ρεμάλια να μου λένε ότι σε άλλες χώρες πληρώνουν μεγαλύτερη φορολογία και δεν υπάρχει αφορολόγητο και προσπαθώ να σκεφτώ που έχω δει παρόμοιο χάλι.

Αναπολώ τη Γερμανία, την Αυστρία, την Πολωνία, την Ιρλανδία, την Τσεχία, την Ιταλία, τη Βουλγαρία, τη Σλοβακία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ουγγαρία, την Κύπρο, όλες τις χώρες που έχω επισκεφθεί αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πουθενά να υπάρχει αυτό το άναρχο τσιμενταρισμένο τοπίο με τόσο άθλιους δρόμους και τόσο άθλιες υπηρεσίες και ρωτώ τον εαυτό μου μήπως είμαι μαλακ…ός πολύ και δεν αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει.

Θυμάμαι επίσης, μια εκπομπή που έλεγε ότι οι Σουηδοί πληρώνουν 80% φορολογία αλλά έχουν κεντρική θέρμανση για όλους στις πόλεις, όλες τις παροχές εκπαίδευσης και πρόνοιας δωρεάν και κανένα σπίτι στην Στοκχόλμη δεν απέχει περισσότερο από 500 μέτρα από πάρκο εντός του αστικού ιστού κι ευχαριστώ το θεό που δεν έχω πάει ακόμα να το δω γιατί δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα αν γύριζα, αν…


imageΜπουνιές, κλωτσιές, μαύρες κουκούλες, κόκκινα κεφάλια γεμάτα αίματα, γκλοπ και ρόπαλα ν’ ανεβοκατεβαίνουν, άνθρωποι να τρέχουν σαν φοβισμένα σκυλιά στα στενάκια και στις σκάλες του μετρό, φωτιές ν’ ανάβουν και κανείς να μην σβήνει τον πανικό.

Διαδήλωση θα λέγανε κάποιοι, μακελειό κάποιοι άλλοι, επιβολή της τάξης οι πολιτικοί. Ζούμε σ’ ένα κράτος που πρέπει να υπάρχει τάξη ακούω να διαλαλούν με μεγαλοστομία οι μεταξωτές γραβάτες, οι «πατερούληδες» που μας κάνουν «ντα» όταν δεν είμαστε «καλά παιδιά», όταν ζητούμε κάτι που δεν πρέπει να πάρουμε γιατί ο μπαμπάς θέλει να πληρώσει το κινητό για να μιλάει με τη γκόμενα και η μαμά να ψωνίσει καλλυντικά για να μην έχει ο μπαμπάς γκόμενα ή για να νιώσει επιθυμητή.

Έτσι, μας κόβουν το γάλα, το γλυκό, το φαγητό γιατί δεν φτάνουν αλλά η γραβάτα του μπαμπά είναι πάλι καινούργια, το αυτοκίνητο 4000 κυβικά υβριδικό και το κινητό 1000ης γενιάς για να μπαίνει στο ιντερνέτ όταν είναι στο δρόμο και κάθε Σάββατο πάει στο καζίνο.

Τα δάνεια πέφτουν βροχή αλλά όχι για μας τα κακομαθημένα που ζητούμε να μας πάρουν ένα ζευγάρι παπούτσια που έχουν τρυπήσει. Και το ξύλο πέφτει κι αυτό βροχή. Οι ανάγκες των «γονιών» είναι πάντα πιο μεγάλες. Αυτοί «ξέρουν καλύτερα».


imageΈνας άνθρωπος μόνος, τρελός, μιλάει στον αέρα κι αυτός ακόμα πιο τρελός, τον ακούει. Στέκεται αδιάφορα μέσα στον κόσμο κι όμως συνεχίζει να μιλά γελώντας και χειρονομώντας στο βοριαδάκι, που μεταφέρει σιωπηλά τ’ ασύνδετα λόγια του στ’ αυτιά μου.

Σταματημένος στο φανάρι, τον ακούω αλλά δεν τον καταλαβαίνω, παρόλο που είναι κοντά στο παράθυρό μου. Ο αέρας όμως μπορεί. Τριγυρνά γύρω του και συζητά μαζί του, κι αυτός τον καταλαβαίνει από το άγγιγμα του στο πρόσωπο και τα χέρια.

Συντροφιά, στέκουν στη νησίδα στη μέση του δρόμου και κρατούν παρέα ο ένας στον άλλον.

«Σ’ ακούω, δεν είσαι τρελός» αφουγκράζομαι να του λέει ο άνεμος κρυφά στ’ αυτί σαν ερωμένη «δεν είσαι τρελός, συνέχισε, εγώ σ’ ακούω…»

Κι αυτός συνεχίζει να βγάζει λόγους μέσα στο μισοσκόταδο και τ’ αυτοκίνητα να περνούν από δίπλα του στο αντίθετο ρεύμα και οι οδηγοί να τον κοιτούν φευγαλέα. Κανείς δεν θα τον θυμάται σε λίγο.

Αυτός όμως δεν θα τους θυμάται ούτε για λίγο γιατί δεν τους βλέπει. Με το σαστισμένο βλέμμα του θωρεί μόνο τον αέρα που του ανακατεύει τα μαλλιά, που του μπερδεύει τα λόγια.

Τον φαντάζομαι να του λέει τον πόνο του, την πίκρα του και τη χαρά του. Σ’ αυτόν που θα το μεταφέρει παντού αλλά δεν θα το πει πουθενά. Στον φίλο και σύντροφο του, που άλλοτε είναι η γλυκιά του παρηγοριά κι άλλοτε το ξέσπασμα του.

Το βλέπω στο απλανές κοίταγμά του, στις ανύποπτες και νευρικές κινήσεις του.


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Αναζήτηση

Φόρτωση...

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις