imageΆθλιες παρουσίες, μαύρες, βρωμερές, κουστούμια και γραβάτες ντυμένες, γυρνούν, μας κοιτούν και βγάζουν τ’ άθλια δόντια τους.

Μπροστά τους κουφάρια, ζωντανά, μισοπεθαμένα, να περιμένουν το σκίσιμο της σάρκας που θα τα τελειώσει. Παρακαλούν τα τελειώσει, δεν θέλουν πια να γλυτώσουν όπως στην αρχή. Θέλουν να ξεμπερδεύουν. Να μην δουν ξανά στο διάβα τους τα τομάρια αυτά που τα εξαπάτησαν όπως κάνουν οι παιδόφιλοι που παρουσιάζονται σαν καλοσυνάτοι που θα λύσουν τα προβλήματα και θα δώσουν στο παιδί ότι θέλει, παιχνίδι, λεφτά, γλυκά, δουλειά…

Έτσι μας εξαπάτησαν, έτσι αποπλάνησαν έναν ολόκληρο λαό και τώρα αυτοί που ήταν «εχθροί» μεταξύ τους βιάζουν το ανήμπορο να αντισταθεί κορμί μας και του κόβουν κομμάτια, το ένα μετά το άλλο, μέχρι να τελειώσουμε αλλά δεν θέλουν να τελειώσουμε γι’ αυτό κατά διαστήματα μας αφήνουν να κάνουμε καινούργιο αίμα, νέα σάρκα και μετά γυρνούν να ξαναφάνε, να ξαναπιούν κι εμείς παρακαλάμε να σταματήσουν ή να σταματήσει η ζωή μας.

Κοιτάμε δεξιά κι αριστερά να βρούμε σωτηρία, ψάχνουμε με την άκρη του ματιού μας να βρούμε τους ήρωες μας, τους πνευματικούς και πολιτικούς γονείς μας αλλά τους βλέπουμε να περιμένουν στη γωνία και να μας κοιτούν σαρκαστικά, περιμένοντας κι αυτοί τη σειρά τους να βιάσουν, να ξεσκίσουν, να κομματιάσουν, γιατί όλα ήταν συμφωνημένα…

Κανείς δεν ήταν μαζί μας από την αρχή, κανείς δεν ήθελε να γλυτώσουμε. Όλοι μαζί μας παγίδευσαν, άλλοι κάνοντας μας τον καλό και άλλοι τον κακό. Ζητούμε σωτηρία από τις γυναίκες που είναι και μάνες αλλά αυτές έχουν άλλα παιδιά να φροντίσουν, τα δικά τους… Εμάς μας ήθελαν μόνο για να πάρουν τη σάρκα μας για τα δικά τους, τα φυσικά και όχι τα πνευματικά.


imageΗ νέα ερωτική απογοήτευση, που επανέφερε ο παλιός έρωτας, έκανε τον Πέτρο να νιώσει σμπαραλιασμένος, σωματικά και ψυχολογικά. Μια σφοδρή σύγκρουση συνέβαινε στο μυαλό του, η οποία χτύπησε την ψυχή του και τον έριξε σε μελαγχολία. Πίστευε ότι ήταν καταδικασμένος από τη μοίρα να μην γνωρίσει ποτέ τον πραγματικό έρωτα, την αγάπη, να αισθανθεί την καρδιά του να σκιρτά όπως όταν ήταν νέος. Έβλεπε τα χρόνια να περνούν μπροστά από τα μάτια του σαν ταινία και τα ένιωσε χαμένα. Τόσα χρόνια άσκοπα, βαλμένα στην άκρη, μέσα σε ψεύτικα όνειρα και πληγές που είχαν αφήσει τα σημάδια τους στο κυνήγι της χίμαιρας.

Στην απόλυτη σιγή της μοναξιάς, άκουσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά μέσα στ’ αυτιά του. Μια πίεση, σαν από πόδι ελέφαντα, στο στήθος, του έκοψε την ανάσα. Θυμήθηκε ότι είχε διαβάσει σ’ ένα από τα email που έρχονταν κατά καιρούς ότι αυτά ήταν ανησυχητικά σημάδια και άρχισε να πράττει όπως έλεγαν στο μήνυμα. Έβηχε δυνατά και χτυπούσε το στήθος του, προσπαθώντας να επαναφέρει τον οργανισμό του στην πρότερη κατάσταση.

Προσπάθησε να φτάσει το τηλέφωνο ή την πόρτα αλλά δεν τα κατάφερε. Είδε τον κόσμο να γυρνά γύρω του και τον έχασε από μπροστά του.

Όταν άνοιξε και πάλι τα μάτια του βρισκόταν στο νοσοκομείο, γυμνός και σκεπασμένος μ’ ένα πράσινο σεντόνι, σ’ ένα από τα κρεβάτια της εντατικής.

«Που είμαι;» ρώτησε μια νοσοκόμα που ήταν κοντά.

«Στον Ερυθρό Σταυρό κύριε» του απάντησε, συνεχίζοντας τη δουλειά της.

«Στον Ερυθρό Σταυρό; Τι έγινε;»

«Αυτό θα σας το πει ο γιατρός. Δεν έχω τέτοια αρμοδιότητα. Σε μισή ώρα θα είναι εδώ»

Τα σωληνάκια που έβγαιναν από τα χέρια του πρόδιδαν ότι κάτι σοβαρό είχε συμβεί. Η νοσοκόμα του άλλαξε τον ορό πάνω από το κεφάλι του και του πήρε την πίεση.

«Πόσο έχω;»

«12 με 8»

«Είναι καλό αυτό;»

«Μια χαρά» του απάντησε και του έχωσε ένα κρύο θερμόμετρο στη μασχάλη.

Ο Πέτρος κοίταξε το ταβάνι και την κουρτίνα που τον χώριζε από το διπλανό κρεβάτι. Δύο ακίνητα πόδια εξείχαν από την άκρη της κι ένα βαρύ ροχαλητό αναμεμιγμένο μ’ ένα μουγκρητό ακούγονταν από πίσω της.


imageΝα ξέραμε ποιο είναι αυτό το άλλο που ψάχνουμε και όλο το βρίσκουμε και όλο ανακαλύπτουμε ότι δεν ήταν αυτό που νομίσαμε.

Αυτό που καμιά φορά μας παγιδεύει μέσα του ή μας στοιχειώνει για μια ολόκληρη ζωή.

Αυτό το άλλο που κρύβει τη μοναξιά μας, την αγάπη, τον έρωτά μας σαν σάβανο.

Αυτό που καλύπτει τις ενοχές μας, τις προκαταλήψεις μας και τα στερεότυπά μας.

Αυτό που μας εξαπάτησε γιατί είναι το άλλο και όχι εκείνο που θέλαμε.

Εκείνο που αποζητούσαμε από τη νιότη μας ή που νομίζαμε ότι θέλαμε.

Τον πρίγκιπα, τη βασίλισσα, το βάλσαμο στην ψυχή μας.

Εκείνο που μας πλάνεψε στιγμιαία για να το ζήσουμε για πάντα και που θα μας πάρει μαζί του χωρίς ν' αφήσει τα ίχνη του στον κόσμο αλλά το αυλάκι του στην καρδιά και την ψυχή μας.

Αυτό που μας έχει εγκλωβίσει σε μια υποτιθέμενη καλοκαιρινή Αίγλη.

Το άλλο είναι η ζωή των άλλων που θα θέλαμε να ζήσουμε.

Τυχεροί όσοι μένουν στο εκείνο του είναι τους.

Μακάριοι όσοι δεν έχουν κανένα από τα δύο μέσα τους...


imageΑυτές τις μέρες ήμουν σκεφτικός πολύ και θα μπορούσα να πω εκνευρισμένος. Όλη αυτή η λαγνεία για τη χρεοκοπία και τη ζητιανιά των δόσεων, συνδυασμένα με την κατήφεια και την κατάντια του πολιτικού συστήματος των κολλητών, που δεν λέει να ξεκολλήσει από πάνω μας, με έριξαν ψυχολογικά, όπως πιστεύω τον κάθε Έλληνα ή ακόμα και αλλοδαπό που αποφάσισε να ζήσει μόνιμα σε αυτή τη χώρα.

Μίλησα με αρκετούς φίλους και διαπίστωσα ότι το ίδιο κλίμα επικρατεί παντού σχεδόν, εκτός των κομματόσκυλων που χαρωπά κουνούν ακόμα την ουρά στα αφεντικά τους.

Είδα την αθλιότητα των απολύσεων στο ΚΚΕ «γιατί δεν βγαίνει» η «επιχείρηση», όπως είδα την υποκρισία και τη μουγκαμάρα όλων σχεδόν των «πολιτικών», από όλα τα κόμματα, οι οποίοι ως γνωστόν, κάνουν την πάπια σε παρόμοιες περιπτώσεις ακόμα και αν αφορούν τους εχθρούς ή αντιπάλους τους, διότι οι «καλοί τρόποι» της «οικογένειας» το απαιτούν.

Οικογένειες εξ αίματος ή μη, που ακολουθούν την τακτική της ομερτά ως πάγια τακτική και διαδικασία. Γιατί σήμερα είναι οι απολυμένοι του ενός κόμματος, αύριο του άλλου, κοκ.

Εντωμεταξύ, τα δημοσιεύματα για βολέματα συζύγων υπουργών και επιδόματα τριτέκνων σε πλούσιους και «διάσημους αλλά και «κυρίες» πολιτικών, έχουν γεμίσει το ιντερνέτ.

Η αθλιότητα δεν σταματά στην εξαθλίωση της μικρής και μεσαίας τάξης, σε μια δήθεν αταξική και σοσιαλιστική κοινωνία που ευαγγελίζεται την ισότητα αλλά επεκτείνεται στην ανισότητα μεταξύ των «φίλων», συγγενούς και πολιτικής εξ αγχιστείας σχέσεως.


Ψυχική Ανατολή - Εξώφυλλο 6x9

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ISBN: 978-960-93-3325-2

Κατεβάστε την δωρεάν σε μορφή PDF ή διαβάστε την online:

  1. από το free-ebooks.gr

  2. από το lulu.com

  3. από το scribd.com

  4. από το issuu.com

  5. από το calameo.com

  6. από το yudu.com

  7. από το youblisher.com


imageΤο επόμενο πρωί, ξεκούραστος από τον βαθύ ύπνο, σηκώθηκε από το κρεβάτι. Τεντώθηκε, ξύθηκε σε όλο του το κορμί μ’ ευλάβεια και σκούπισε την τσίμπλα από το μάτι.

Κατόπιν, κατευθύνθηκε προς ένα σερβάν που του είχε αφήσει μαζί με το διαμέρισμα κληρονομιά η μάνα του. Άνοιξε το ντουλάπι και ξετρύπωσε μέσα από ένα μεταλλικό κουτί, ένα από τα τσιγάρα που κρατούσε για ώρα ανάγκης. Αυτό το κουτί από σοκολατένια πουράκια του είχε φανεί σωτήριο σε δύσκολες περιόδους. Εκεί έκρυβε τσιγάρα από τις τράκες που έκανε, δήθεν για το δρόμο, όταν ήταν με κανέναν φίλο που κουβαλούσε γεμάτο πακέτο. Ακόμα και μερικά στριμμένα τσιγάρα φώλιαζαν μέσα του. Εκείνη τη μέρα είχε διάθεση για κάτι πιο βαρύ κι έτσι διάλεξε ένα Camel εξαμήνου, που το φυλούσε σαν παλιό καλό κρασί.

Αμφιταλαντεύτηκε για λίγο για το αν θα έπρεπε να καπνίσει ένα Rothmans ή ένα Dunhill που κρατούσε για τις εορταστικές μέρες. Αν και αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί τέτοια, το άφησε για μια ακόμα πιο εξαιρετική περίπτωση. Πήρε ένα διαφημιστικό κουτάκι σπίρτα που ήταν μαζί τους και άναψε το τσιγάρο, βγαίνοντας με τις πυτζάμες στο μπαλκόνι.

Πήρε μια βαθιά τζούρα, μαζί με αρκετό καυσαεριούχο οξυγόνο, και τα εξέπνευσε με αγαλλίαση. Ακούμπησε στα κάγκελα και σεργιάνισε τον πολύβουο δρόμο. Κρατώντας στα δάχτυλα το τσιγάρο χαιρέτησε τη νεαρή γειτόνισσα από την απέναντι πολυκατοικία που του είχε δανείσει, από καφέ μέχρι μακαρόνια, αρκετές φορές αλλά ακόμα της χρώσταγε είκοσι ευρώ δανεικά, εδώ κι ένα χρόνο. Αυτή, έκανε πως δεν τον είδε και τράβηξε τις κουρτίνες για ν’ αποφύγει περαιτέρω επαφές, οποιουδήποτε τύπου.

Κάποια στιγμή, είδε τον ψιλικατζή που κοίταγε προς το μέρος του κι αμέσως έκανε πίσω για να μην τον εντοπίσει. Χαμήλωσε το κορμί και με αργά βήματα, πλάτη-πλάτη στον τοίχο, μπήκε ύπουλα στο δωμάτιο, σφραγίζοντας την έξοδο προς την ελευθερία και τους δανειστές.


imageΒλέποντας ένα βίντεο που δημοσίευσε ένας φίλος στο Facebook και αφορούσε μια πολιτική εκδήλωση, άρχισα να πιστεύω ότι, είτε πρέπει να υπάρχει μηχανή του χρόνου και να μην μας το έχουν πει είτε κάποιοι τύποι είναι κρυμμένοι σε ντουλάπες μαζί με ναφθαλίνη και κατά διαστήματα βγαίνουν σαν βρικόλακες για να μας στοιχειώσουν.

Παρατήρησα έναν περίεργο με μαλλί-χαίτη δεκαετίας 70 και αρχές 80, με το ανάλογο ντύσιμο, δηλαδή ανοιχτό πουκάμισο, τρίχες θώρακα φόρα παρτίδα και περπάτημα αναστενάρη, να επιτίθεται ‘δημοκρατικά’ σ’ ένα νεώτερο γιατί δεν του άρεσε η ομιλία του. Ηχητικό υπόβαθρο μια μεσήλικη καρακάξα να τσιρίζει στο νεαρό «κάτσε κάτω βρε! Δεν βολεύτηκες και τα λες…» και άλλα τέτοια όμορφα και ευγενικά λόγια.

Η αλήθεια είναι ότι μου ήρθε αμέσως στο μυαλό η εικόνα του Greek Kamaki με τη σιχαμένη καμπάνα και τις τριχωτές φοιτήτριες εκείνων των εποχών που καμία σχέση δεν έχουν με τη νέα γενιά.

Τότε ήταν που σκέφτηκα τη μηχανή του χρόνου. Γιατί ή υπάρχει κρυμμένη κάπου ή κάποιος μας κάνει πλάκα ή τέλος μερικοί άνθρωποι γιορτάζουν τις αποκριές όλο το χρόνο…

Είναι δυνατόν όταν η σημερινή νεολαία κοντεύει να νοικιάσει διαστημόπλοιο για διακοπές στον Άρη να εμφανίζονται τέτοιοι άνθρωποι σαν κλειδοκράτορες των τυχών τους;


imageΤα χειρόγραφα ξεφορτώθηκαν και ο ξάδελφος έφυγε. Ο Πέτρος, μόνος πια στο μικρό διαμέρισμα-γκαρσονιέρα, ξάπλωσε για λίγο στον πτυσσόμενο καναπέ που τον είχε μόνιμα ανοιχτό σαν κρεβάτι, μιας και δεν δεχόταν, σχεδόν ποτέ, επισκέψεις.

Έκλεισε μια στιγμή τα μάτια, προσπαθώντας να ηρεμήσει και να βάλει τις σκέψεις του σε μία τάξη, όπως έκανε όταν ένιωθε αγχωμένος.

Δεν φοβόταν μήπως δεν τα καταφέρει στη δουλειά που είχε αναλάβει. Αυτό που φοβόταν ήταν το μέλλον του. Αντί να βρίσκεται σε παρουσιάσεις για το δικό του βιβλίο είχε βρεθεί να διαβάζει χειρόγραφα άλλων υποψήφιων συγγραφέων.

Κάτι που τον προβλημάτιζε ιδιαίτερα ήταν, μην τυχόν και αδικήσει έναν από τους επίδοξους συγγραφείς με την κρίση του. Ήθελε να είναι όσο πιο αντικειμενικός μπορούσε, όπως θα ήθελε να είναι και οι άλλοι με τον ίδιο. Άλλωστε στη ζωή του μπορεί να μην δούλευε γιατί απεχθανόταν αυτό το σπορ και κανείς ‘σωστός’ συγγραφέας δεν έχει και άλλο επάγγελμα, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του, αλλά δεν είχε ‘γλύψει’ ποτέ κανέναν για να ζητήσει χάρη. Είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του και το ‘ταλέντο’ του που ένιωθε ότι δεν είχε αναγνωριστεί ακόμα λόγω των συγκυριών και της τελειομανίας του να τελειώσει το έργο του, το οποίο κόντευε να γίνει έπος.

Σταύρωσε τα χέρια στο στήθος χαλαρά και ξεκίνησε να παίρνει μικρές ρυθμικές ανάσες, όπως είχε μάθει σ’ ένα σεμινάριο αυτογνωσίας και πνευματικής διαύγειας. Η εικόνα όμως της υπεύθυνης του εκδοτικού οίκου που τον αντιμετώπισε ως ‘μικρόβιο’ δεν μπορούσε να ξεφύγει από τη σκέψη του, όπως και αυτή του Νέσσου με την καθαρά επαγγελματική αντιμετώπιση των πραγμάτων.

Όταν ένιωσε έτοιμος, σηκώθηκε με μια αποφασιστική κίνηση λες και ήθελε να προλάβει κάτι και έβαλε τα ογκώδη χειρόγραφα στη σειρά. Προβληματίστηκε με το ποιο έπρεπε να διαβάσει πρώτο, έτσι διάλεξε ένα στην τύχη. Άρχισε να το διαβάζει προσεκτικά και να κρατά σημειώσεις σ’ ένα χαρτί. Σε λίγη ώρα το ένα χαρτί έγινε δύο και μέχρι να τελειώσει αρκετές ώρες μετά είχε μαζέψει μια ντουζίνα γραμμένες κόλλες δίπλα του. Το μυθιστόρημα που διάβασε δεν του είχε φανεί τίποτα σπουδαίο αλλά τον είχε εξαντλήσει η λεπτομερής καταγραφή των αδυναμιών του και των δυνατών του σημείων.


imageΣήμερα διάβαζα στο ιντερνέτ για τη φύση του ανθρώπου. Άλλοι πιστεύουν ότι είναι καλή και διαφθείρεται και άλλοι πιστεύουν ότι είναι κακή και απλά το δείχνει σε κάθε ευκαιρία.

Αυτό το δίλλημα ανέκαθεν ταλαιπωρούσε και βασάνιζε φιλόσοφους, ιστορικούς αλλά και στρατηγούς. Κανείς δεν μπόρεσε να δώσει μια επαρκή εξήγηση, κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει χωρίς να βρει υπέρμαχους της αντίθετης άποψης γιατί ο άνθρωπος ταλαιπωρεί τους ομοίους του, τους σκοτώνει, τους βασανίζει ή του πολεμά.

Κάποιοι λένε ότι έχει σχέση με το κεφάλαιο και την οικονομία. Άλλοι ότι έχει σχέση με την αιμοβόρα φύση του ανθρώπου και τα πρωτόγονα ένστικτά του που δεν μπορεί να κατευνάσει όσο ‘πολιτισμένος’ και αν γίνει. Μερικοί πολιτικολογούν και θεωρητικολογούν όσον αφορά το κέρδος, τα κόμματα και τη φτώχια.

Κανείς όμως δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί ένας άνθρωπος, χωρίς προφανές όφελος, βασανίζει παιδιά, ζώα, αδύναμους και όσους θεωρεί ‘του χεριού του’. Σε αυτές τις πράξεις δεν υπάρχει προφανές κέρδος ή σκοπιμότητα.

Εδώ θα αναφέρει ένας άλλος ότι είναι μια ψυχοπαθολογική συμπεριφορά. Ίσως, αλλά είναι σε τόσο μεγάλη κλίμακα που φτάνει πλέον στα όρια της ολικής επικράτησης, εκτός φυσικά εξαιρέσεων.

Πόσοι δεν δεχθήκατε επιθετική συμπεριφορά από ανθρώπους που έχουν παρεξηγήσει τα λόγια σας ή μια πρόταση γραμμένη στο Facebook, ένα email ή ένα blog;

Πόσες φορές δεν διαπιστώσατε έναν άλλον άνθρωπο κρυμμένο μέσα σε αυτόν που νομίζατε ότι γνωρίζετε;

Και πόσοι δεν βρεθήκατε στη θέση να περάσει από το μυαλό σας να κάνετε κάτι τέτοιο, όπως αυτό που σας έκαναν;


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Αναζήτηση

Φόρτωση...

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις