imageΚοιτάζω το παράθυρο ψηλά και πασχίζω να πιάσω τις ακτίνες του ήλιου αλλά αυτές όλο και μου ξεφεύγουν, όλο και πηδούν ψηλότερα την ώρα που το χέρι μου πάει να τις αγγίξει. Είναι λες και θέλουν να μου ξεφύγουν, να με αφήσουν στο πηχτό σκοτάδι, να ελπίζω πω κάποια μέρα θα τις πιάσω, πως κάποια μέρα θα γίνουν δικές μου και θα με ζεστάνουν ολόκορμα.

Μου δίνουν ελπίδα αλλά δεν με πλησιάζουν. Φωτίζουν αμυδρά το κελί μου κάθε φορά και σε άλλο σημείο, σαν να προσπαθούν να με αφήσουν να δω ένα μέρος του μόνο. Σκουπίζουν από τους τοίχους την υγρασία με την κάψα τους αλλά και πάλι, πάντα σε κάποιο διαφορετικό σημείο, κάθε μέρα που ξημερώνει.

Με αφήνουν να ζω μες το όνειρο του φωτός αλλά κάθε φορά μου το παίρνουν πίσω. Με βασανίζουν, με ταλαιπωρούν, βιάζουν το μυαλό μου. Αναρωτιέμαι αν το φως αυτό είναι αληθινό ή ζει στα φαντασία μου. Αν η αγάπη μου για τη ζωή είναι τόσο μεγάλη που έχει δημιουργήσει μια δημιουργική τρέλα που με κρατά ζωντανό μέσα σε τέσσερεις μουσκεμένους τοίχους.

«Να, ήρθαν πάλι» λέω και κάθε μέρα προσπαθώ να τις πιάσω. Το βασανιστήριο έχει γίνει πια παιχνίδι χωρίς να το καταλάβω… αυτές παίζουν κρυφτό με την ψυχή μου και έχουν βαλθεί να με τρελάνουν. Ώρες ώρες χτυπούν τα νοτισμένα σκεπάσματα μου, χωρίς όμως να τ’ αφήνουν να στεγνώσουν ολότελα. Το κάνουν λες και θέλουν να τις έχω ανάγκη, να τις αποζητώ καθημερινά μέσα στο φριχτό μέρος που έχω καθηλωθεί.

Τώρα πια αυτοσκοπός μου δεν είναι η ελευθερία αλλά οι ακτίνες που θα έρθουν την επόμενη μέρα. Ίσως να μην είναι και η επόμενη μέρα, δεν ξέρω πια… ο χρόνος δεν έχει σημασία. Πιάνω τα γένια μου και τα μετρώ αλλά κάθε μέρα ξεχνάω τι μέτρησα την προηγούμενη. Ίσως να μην ήταν και η προηγούμενη μέρα. Ούτε καν η προηγούμενη ώρα… δεν ξέρω πια και δεν με νοιάζει. Το μόνο που με νοιάζει είναι οι ακτίνες.

Μια μέρα οι ακτίνες έγιναν κίτρινες, μετά μπλε και μετά πράσινες αλλά και πάλι δεν μ’ ένοιαζε. Το θεώρησα ένα μικρό παιχνίδι τους για να κρατήσουν ακόμα ζωντανό το ενδιαφέρον μου. Ακόμα και όταν έγιναν μαύρες, εγώ συνέχισα να είμαι ερωτευμένος μαζί τους!

Νομίζω ότι γέρασα αλλά και πάλι δεν με νοιάζει. Θέλω να ζήσω κι άλλο κι ας θυμίζει το στρώμα μου βούρκο από την υγρασία. Θέλω να ζήσω κι άλλο και να χαρώ τις ακτίνες μου. Αυτές που πέφτουν ψηλά από το παράθυρο. Δεν θέλω να επαναστατήσω, θέλω μόνο κάποιος να μου ρίξει λίγο φως… να δω ξανά αυτές τις ελπιδοφόρες ακτίνες κι ας είναι ψεύτικες…


...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις