imageΣτην Ελλάδα -πολύ παλιά- είχαμε την πλάκα, το καλαμπούρι και το χαβαλέ, τα οποία είχαν διακριτούς ρόλους. Κανένα από τα τρία δεν μεταφράζεται επαρκώς σε μια ξένη γλώσσα.

Υπήρχαν βέβαια πάντα αυτοί που είχαν χιούμορ και μάλιστα πολύ εκλεπτυσμένο.

Επικράτησαν όμως αυτοί ενός ερμαφρόδιτου υβριδίου, μεταξύ πλάκας, καλαμπουριού, χαβαλέ, σαχλαμάρας, χιούμορ, φάρσας και κρύου αστείου, χωρίς όρια.

Η αποθέωση ήταν στα περιοδικά, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, χωρίς να αποκλείονται και οι εφημερίδες ή τα βιβλία, με αποκορύφωμα τα τελευταία χρόνια, το διαδίκτυο.

Η μία ανοησία ακολουθούσε την άλλη και όλοι μαζί επικροτούσαν τους αρχιανόητους, δημιουργώντας ένα κίνημα ηλιθιότητας που προσπαθούσε να μιμηθεί κάτι απροσδιόριστο και ονόμαζε όλο αυτό το βλακώδες συνονθύλευμα χιούμορ, το οποίο δεν είχε τίποτα να προσφέρει στον αποδέκτη του.

Μέσα από αυτό λοιδορούνταν άνθρωποι σαν άτομα του περιθωρίου από πραγματικά περιθωριακούς που δεν ‘κοίταζαν την καμπούρα τους’ και κλαψούριζαν όταν ερχόταν η σειρά τους.

Κανείς από αυτούς δεν κατάλαβε ποτέ την προσβολή του προς τους άλλους αλλά κυρίως στον εαυτό του γιατί ποτέ κανείς δεν είδε τι έλεγαν οι ‘συναγελαζόμενοι’ για τον ίδιο πίσω από την πλάτη του.

Κάποιοι από αυτούς πλούτισαν ή βρήκαν τρόπο ανάδειξης και έγιναν πρότυπο μίμησης και θαυμασμού και τότε επήλθε το μοιραίο…

Οι ομάδες των χαμηλοεπίπεδων πλημμύρισαν τον τόπο και οι αναδεδειγμένοι τους, που βρέθηκαν σε χώρους που δεν τους ταίριαζαν -αλλά ήθελαν να είναι- αποφάσισαν να καλύψουν το κενό αυτό με τη ‘σοβαρότητα’ του ανώνυμου ή του επώνυμου βλάκα, ο οποίος, όταν δεν μπορεί να αντιδράσει με τον τρόπο που θέλει κατεβάζει ρολά και αφήνει ανέκφραστο ή σκυθρωπό το πρόσωπό του ή επιτίθεται χωρίς λόγο.

Όταν όμως μπορεί… εκεί γίνεται το θαύμα. Αμέσως θα βάλει τον αναπτήρα στον κώλο του για ν’ ανάψει φωτιά με την κλανιά, γελώντας με τους άλλους για το ‘χιούμορ’ του!

Αυτή η συμπεριφορά δεν έχει ούτε ηλικία, ούτε διασημότητα ή ασημότητα, ούτε μορφωτικό επίπεδο ή μη αλλά ούτε και φύλο. Είναι θέμα χαρακτήρα και προσωπικού επιπέδου, το οποίο αν δεν το καλλιεργήσεις, θα το πάρεις μαζί σου όπως είναι…

Η αδιακρισία, η αγένεια και η κακή συμπεριφορά προβάλλονται ως ντομπροσύνη –άλλη ελληνική λέξη χωρίς μετάφραση- και σοβαρότητα. Τα κοινωνικά δίκτυα στο ιντερνέτ έχουν γεμίσει από τέτοιους τύπους και τύπισσες, δυστυχώς…

Ίσως αυτό να ήταν πάντα το πρόβλημά μας για τη σημερινή κατάντια κράτους και λαού και να μην θέλαμε να το παραδεχθούμε.

Δεν είμαι σε θέση να τους συμβουλέψω αλλά θα πω το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό.

«Αν θέλουνε κάποιοι να δούνε τι λένε, ας βάλουν τον αναπτήρα που ανέφερα μπροστά στο στόμα τους την ώρα που μιλάνε…»


2 σχόλια:

Κατερίνα Βάνδουλα είπε...

Λόγια ντόμπρα και σταράτα. Άψογο!

Βασίλης Δημητριάδης είπε...

Ευχαριστώ Κατερίνα!

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις