imageΚαι τώρα μόνο, βρίσκομαι σε μία παραλία, παρατημένο, παραπεταμένο. Να περιμένω κάποιον να με μαζέψει. Να με κάνει πάλι σύντροφο του, στις χαρές, στις λύπες, στον εκνευρισμό του. Να με πετά με μανία στον τοίχο για να ξεθυμάνει και να νιώσει καλύτερα κι εγώ να γυρνώ πίσω για να τον αφήσω να το ξανακάνει. Να με χτυπά με όλη του τη δύναμη πάνω σε μια ρακέτα κι εγώ να χαίρομαι…
Ναι, να χαίρομαι γιατί αυτή είναι η δουλειά μου, να κάνω τους άλλους χαρούμενους κι ευτυχισμένους. Γι’ αυτό φτιάχτηκα και επενδύθηκα με τόσο ωραίο χνούδι, δοκιμάστηκα τόσο σκληρά πριν βγω στην αγορά και σταλώ σαν στρατιώτης να εκτελέσω την αποστολή της διασκέδασης. Γι’ αυτό με αγόρασαν και με χάιδευαν με τόση στοργή, κλείνοντας με μέσα στις παλάμες τους. Γι’ αυτό με ζούλαγαν τόσο τρυφερά.

Κι όμως, τώρα κείτομαι μόνο σε μία παραλία, σε ένα μοναχικό βραχάκι σαν κι εμένα και με χτυπά όλη μέρα κι όλη νύχτα το κύμα. Κανείς πια δεν ενδιαφέρεται τι κάνω, κανείς δεν με θέλει πλέον για συντροφιά. Από τότε που με έχασε ο ιδιοκτήτης μου δεν με ψάχνει κανείς. Απ’ ότι φαίνεται είχε κι άλλα χρωματιστά αδελφάκια μου για να περνά την ώρα του. Κι εγώ που νόμιζα ότι ήμουν μοναδικό, ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν χωρίς εμένα γιατί κάθε φορά που με έχαναν με έψαχναν μανιωδώς κι ας είμαι τόσο μικρό. Έτσι πίστευα ότι θα γίνει και τώρα αλλά να που εγκατέλειψαν τις προσπάθειες. «Γιατί δεν με ψάχνετε άλλο; Εδώ είμαι!» φώναζα αλλά κανείς δεν με άκουγε. Ίσως να έφταιγε και η μεγάλη φασαρία στην παραλία αλλά γιατί δεν γύρισαν πίσω να με ψάξουν;
Είμαι σίγουρο ότι θα γυρίσουν πίσω να με αναζητήσουν και πάλι. Δεν μπορεί, τόσο καλά περνάγαμε μαζί. Τους έκανα όλα τα χατίρια. Τους συντρόφευα σε όλα τα ταξίδια. Δεν διαμαρτυρόμουν ποτέ και για τίποτα ακόμα και όταν με άφηναν ατελείωτες ώρες μέσα στον ήλιο ή την βροχή. Πάντα όμως ήξερα ότι θα με μαζέψουν, θα με καθαρίσουν και θα με βάλουν στο θρόνο μου, μέχρι τη στιγμή που θα χρειαστεί να ξαναπαίξουμε παρέα.
Τώρα όμως δεν είμαι σίγουρο. Έχει περάσει τόσος καιρός, η παραλία έχει πλέον αδειάσει και κανείς δεν με αναζητά. Κάνα δύο τύπους που με πλησίασαν κι ένιωσα ότι θα με πάρουν μαζί τους άκουσα να λένε ότι είμαι άχρηστο και βρώμικο.
«Όχι, όχι δεν είμαι άχρηστο, απλά βρώμικο είμαι. Αν με πλύνετε και με στεγνώσετε θα κάνω ότι έκανα και με τους προηγούμενους. Θα σας κάνω να περάσετε υπέροχα…» τους φώναζα αλλά κανείς δεν με άκουγε. Με προσπέρασαν κι έφυγαν μακριά αγνοώντας τις κραυγές μου.
Και τώρα μόνο, να με χτυπά το κύμα. Και δεν το αντέχω για πολύ το θαλασσινό νερό. Νιώθω ότι με τρώει, με διαλύει. Πως θα αντέξω άλλα 50 ή 80 χρόνια αν δεν βρεθεί κανείς να με μαζέψει; Κι αν περάσει το μηχάνημα που καθαρίζει την παραλία και με πάρει μαζί, τι θα κάνω. Έχω ακούσει τρομαχτικά πράγματα που γίνονται σε μοναχικές παρέες σαν κι εμένα. Τα θεωρούν λέει άχρηστα «αντικείμενα» και τα πετούν όλα μαζί σε ένα άσχημο μέρος που το λένε χωματερή κι εκεί άκουσα να λένε κάποιοι ότι τα αφήνουν θαμμένα μέχρι να λιώσουν, να αποσυντεθούν και μετά τα κατηγορούν ότι έκαναν ζημιά στο περιβάλλον. Και ποιοι; Αυτοί που τα έφτιαξαν, τα αγόρασαν και δεν τα θέλουν πλέον.
Όχι θεέ μου. Ας μην έχω τέτοιο τέλος. Εγώ που ήμουν τόσο καλόβολο, τόσο όμορφο και ζωηρό. Ας βρεθεί κάποιος να με πάρει.
Να, βλέπω έναν νεαρό που κρατά κάτι στα χέρια του κι έρχεται προς το μέρος μου. «Ε, φίλε εδώ είμαι!». Επιτέλους με άκουσε κι έρχεται. Σκύβει προς το μέρος μου. Μάλλον θα με πάρει μαζί. Επιτέλους βρήκαμε καινούργιο σπίτι! Θα γλυτώσουμε από την αλμύρα της θάλασσας!
Μα τι κάνει; Τι είναι αυτό που έχει μπροστά στο πρόσωπό του; Ωχ, με τύφλωσε! Δεν βλέπω τίποτα. Νομίζω ότι αυτό το λένε φωτογραφική μηχανή, αν δεν κάνω λάθος. Ναι, ναι έτσι το λένε. Θυμάμαι ότι είχε και το αφεντικό μου μια τέτοια κι έβγαζε συνεχώς φωτογραφίες. Εμένα όμως δεν με είχε βγάλει ποτέ. Μάλλον δεν του άρεσα όσο αυτού του νεαρού. Αλλά δεν βλέπω τίποτα. Με τύφλωσε. Τώρα βλέπω κάτι. Που είναι όμως ο νεαρός με τη μηχανή; Μα τι κάνει εκεί πέρα; Γιατί έφυγε αφού του άρεσα τόσο πολύ; «Ε, φίλε εδώ είμαι! Πάρε με μαζί σου. Θα συ κάνω καλή παρέα. Έχω και προϋπηρεσία!»
Πάει χάθηκε. Έφυγε κι αυτός. Κι άρχισε να σουρουπώνει. Και πάλι μόνο…

...

Όταν η υπεροψία δεν προέρχεται από επίπλαστη εικόνα για τις δυνατότητες σου, τότε είναι θεμιτή και αναγκαία για τον διαχωρισμό από τη μάζα που σε κρατά στάσιμο.

Ενημερωθείτε με Email

Αναγνώστες

Προβολές από 24/8/11

Δημοφιλείς αναρτήσεις